• தொடர்புக்கு:

    புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணி, தமிழ்நாடு. _______ எண்:41,பிள்ளையார் கோயில் தெரு, மதுரவாயல், சென்னை-95. _____ அலைபேசி: (91)9445112675
  • மின்னஞ்சல்:

    rsyfchennai@gmail.com
  • வருகைப் பதிவேடு

    • 185,936 பார்வைகள்
  • தொகுப்புகள்

  • அண்மைய இடுகைகள்

  • பக்கங்கள்

  • கருப்பொருள்

  • Advertisements

வ.உ.சியின் தியாகமும் காங்கிரசின் துரோகமும்

 

 

பார்சி சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஜம்ஷெட்ஜி டாடா 1877இல் தனது நூற்பாலையை நிறுவி அதற்குப் “பேரரசி ஆலை‘ என்று பெயரிட்டார். கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்காகச் சீனாவுக்கு கப்பல் மூலம் அபினி கடத்தியதில் கிடைத்த தரகுப் பணத்தையும், 1857இல் ஈரான் மீதும், 1868இல் எத்தியோப்பியா மீதும் பிரிட்டிஷ் இராணுவம் போர் தொடுத்தபோது அவர்களுக்கு உணவு சப்ளை செய்து அந்த “காண்டீன் கான்டிராக்ட்‘ மூலம் கிடைத்த பணத்தையும் வைத்து இந்த நூற்பாலை துவங்கப்பட்டதால், அந்த நன்றி “பேரரசி ஆலை‘ என்று வாலை ஆட்டியது.

இப்படிப் போதைப் பொருள் கடத்திய டாடாவைத்தான் சுதேசித் தொழிலின் தந்தை என்று பெருமையுடன் குறிப்பிடுகிறது “சுதந்திர‘ இந்தியா. அதேபோல, தமிழ்நாட்டின் நாட்டுக்கோட்டைச் செட்டியார்கள், ஆங்கில அரசின் ஆசியோடு பர்மா, மலேசியா, இலங்கை போன்ற நாடுகளில் தங்கள் வட்டித் தொழிலை விரிவுபடுத்தியிருந்தனர்.

இந்தியாவின் சுதேசி வணிகர்கள் இப்படியாகத் திரைகடல் ஓடித் திரவியம் தேடிக் கொண்டிருந்தபோது வெள்ளையனை விரட்ட வேண்டும் என்றால் அவனை எதிர்த்துப் போட்டி வர்த்தகம் நடத்த வேண்டும் என்று ஒரு குரல் தூத்துக்குடியிலிருந்து உரத்துக் கூவியது. அந்தக் குரலுக்குச் சொந்தக்காரர் வணிகரல்ல. விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த வழக்குரைஞரானவ.உ.சிதம்பரம்.

ஒரு பரிதாபத்துக்குரிய சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகி. ஏதோ ஒரு உந்துதலில் வெள்ளையனுக்கு எதிராகப் போராடிச் சிறை சென்றவர்” என்பது போன்ற தோற்றம் வ.உ.சி.யைப் பற்றி ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. உண்மையில் அவர் மிகவும் திட்டமிட்டுச் செயல்பட்ட ஒரு விடுதலை வீரர். பிரிட்டிஷாருக்கு எதிரான நெருப்பாகவே வாழ்ந்தவர்.

“வெள்ளையனை விரட்டுவது என்றால் நம்மவர்க்குக் கடல் ஆதிக்கம் வேண்டும். எனவே தமிழர்கள் மீண்டும் கடல் மேல் செல்வது எவ்வாறு என்பதைத் திட்டமிட்டேன்” என்று சுதேசிக் கப்பலுக்கான “விதை‘ பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார் வ.உ.சி.

சுதேசிக் கப்பல் என்பது வியாபாரம் அல்ல, அது பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தின் வீரியமிக்க வடிவம் என்ற புரிதல் வ.உ.சி.க்கு இருந்தது. எனவே தன்னுடைய கம்பெனிக்கு மிகச் சாதாரண மக்களிடமெல்லாம் பங்கு வசூல் செய்தார் வ.உ.சி.

1906 அக்டோபர் 16ஆம் நாள் “சுதேசி ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனி‘ என்ற பெயரில் சுதேசிக் கப்பல் நிறுவனம் பதிவு செய்யப்பட்டது. 1907 மே மாதம் “காலியோ, லாவோ‘ என்ற இரண்டு சுதேசிக் கப்பல்கள் தூத்துக்குடி துறைமுகத்தில் மிதக்கத் தொடங்கின.

கிலி பிடித்த வெள்ளையர்களின் பிரிட்டிஷ் இந்தியன் ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனியும் (பி.ஐ.எஸ்.என்) பிரிட்டிஷ் அரசும் இணைந்த கைகளோடு சுதேசிக் கப்பலுக்கு எதிராகச் சதிகள் செய்ய ஆரம்பத்தன.

தூத்துக்குடிக்கும் கொழும் புக்கும் இடையில் 5 ரூபாயாக இருந்த மூன்றாம் வகுப்புக் கட்டணத்தை 75 பைசாவாகக் குறைத்தது பி.ஐ.எஸ்.என் நிறுவனம். அடுத்த சதியாக, இந்திய இலங்கை ரயில்வே நிர்வாகம், பி.ஐ.எஸ்.என் நிறுவனக் கப்பல்களில் ஏற்றப்படும் சரக்குகளுக்கும் பயணிகளுக்கும் ரயிலில் கட்டணச் சலுகை என்று அறிவித்தது.

ஆனாலும் தேசப்பற்று மிக்க மக்கள் இந்த சதி நிறைந்த சலுகைகளைப் புறம் தள்ளி, வ.உ.சி.யின் சுதேசிக் கப்பல்களையே ஆதரித்தனர். அதனால் வெள்ளையன் கப்பல் நிறுவனத்திற்கு மாதம் 40,000 வரை நட்டம் ஏற்பட்டது. சுதேசிக் கப்பல் மக்களை அரசியல் படுத்தியது. பிரிட்டிஷ் அரசுக்கு எதிரான போராட்ட உணர்வை மக்கள் மனதில் விதைத்தது.

சுதேசிக் கப்பல் பதிவு செய்து சரியாக மூன்று மாதம் கழித்து திருநெல்வேலி மாவட்ட கலெக்டர் ‘வெள்ளையர் எதிர்ப்புணர்வு இங்கு நிலவுகிறது. குறிப்பாக தூத்துக்குடியில் அதிகம் நிலவுகிறது’ என்று அரசுக்கு அறிக்கை அனுப்பினான். ஆம். நெஞ்சில் நெருப்போடு வெள்ளையர் களுக்கு எதிரான கலவரத்தை நடத்தக் காத்திருந்தது திருநெல்வேலிச் சீமை.

திருநெல்வேலியே திகுதிகுவென்று தீப்பற்றி எரிகிறது

கப்பலோட்டியது மட்டும்தான் வ.உ.சியின் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு நடவடிக்கை என்ற சித்திரம் தவறானது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் சுரண்டலையும் கொடுங்கோன்மையையும் எதிர்த்த மக்கள் போராட்டங்களின் மூலம்தான் விடுதலையைச் சாதிக்க முடியும் என்ற பார்வை வ.உ.சி.க்கு இருந்திருக்கிறது.

வெள்ளை முதலாளிகளால் நடத்தப் பட்ட தூத்துக்குடி கோரல் ஆலைக்கு எதிராக அவர் நடத்திய போராட்டம் இதற்குச் சான்றாக இருக்கிறது.

கோரல் ஆலையில் 10 வயதுச் சிறுவர்களும் தொழிலாளர்களாக வேலை வாங்கப்பட்டனர். வார விடுமுறை என்பதே கிடையாது. கூலி மிகக் குறைவு. வேலையில் தவறு நேர்ந்தால் பிரம்படி. இந்தக் கொடுமைகளுக்கு முடிவு கட்டுவதற்காக வ.உ.சி, சுப்பிரமணிய சிவா, பத்மநாப அய்யங்கார் ஆகிய மூவரும் கைகோர்த்தனர்.

”முதலாளிகளை முடமாக்குவதற்கு இரண்டு வழிகள் இருக்கின்றன. ஒன்று இயந்திரங்களுக்கு ஊறு விளைவிப்பது, இன்னொன்று வேலை நிறுத்தம். இரண்டாவது வழியே சிறந்தது” என்று தொழிலாளர்களிடம் உரையாற்றினார் சிவா. பின்னர் பேசிய வ.உ.சி, இரண்டு வழிகளையும் கையாளுமாறு தொழிலாளர்களைக் கேட்டுக்கொண்டார்.

தொழிலாளர்கள் வ.உ.சியின் “கோரிக்கையை‘ உடனே நிறைவேற்றினர். மறுநாளே ஆலையின் மீது கற்களை வீசினார்கள். ஆலையின் தண்ணீர்க் குழாயை உடைத்தெறிந்தார்கள். தொழிலாளர் பிரச்சினையை மக்களிடம் பேசி அதனை வெள்ளையருக்கு எதிரான போராட்டமாக மாற்றினார் வ.உ.சி.

மக்கள் வீதியில் சென்ற வெள்ளையர்களைக் கல்லால் அடித்தனர். வியாபாரிகள் வெள்ளையருக்கு உணவுப் பொருட்களை விற்க மறுத்தனர். தூத்துக்குடியில் வாழ்ந்த வெள்ளையர்கள் உயிருக்குப் பயந்து தங்கள் இரவுகளைக் கப்பல் கம்பெனி அலுவலகத்தில் கழித்தனர். ஆலைத் தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவாக துப்புரவுத் தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்தனர். அதனால் வெள்ளையனின் இயல்பு வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டது. நாவிதர்களோ வெள்ளையரை ஆதரித்தவர்களுக்குச் சவரம் செய்யவும் மறுத்தனர்.

நிலைமை எல்லை மீறியது. நிர்வாகம் பணிந்தது. வார விடுமுறை, ஊதிய உயர்வு, வேலை நேரக்குறைப்பு ஆகியவற்றுக்கு உடன்பட்டது. தொழிலாளர் பிரச்சினையை ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டமாக மாற்றியமைத்த வ.உ.சி.யின் இந்த வியூகம் பிரமிக்க வைக்கிறது. இந்தப் போராட்ட முறை இந்தியா முழுவதும் பின்பற்றப்பட்டிருந்தால் பிரிட்டிஷ் அரசு அப்போதே கப்பல் ஏறியிருக்கும்.

வெறுமனே கூலி உயர்வுக்குக் குரல் கொடுக்கிற அமைப்பாகத் தொழிற் சங்கத்தை வ.உ.சி பார்க்கவில்லை. ஏகாதிபத்தியத்தை நாட்டை விட்டே விரட்டுகிற மாபெரும் சக்தியாகவே அவர் தொழிலாளி வர்க்கத்தைப் பார்த்தார். கோரல் ஆலைப் போராட்டம் முடிந்தவுடனேயே அடுத்த அரசியல் போராட்டத்தைத் துவக்குகிறார் வ.உ.சி.

அன்றைய காங்கிரஸ் கட்சியின் திலகர் அணியைச் சேர்ந்த விபின் சந்திரபால் சிறையிலிருந்து விடுதலை அடைந்த நாளை சுயராச்சிய நாளாகக் கொண்டாட முடிவு செய்யப்படுகிறது. தடை விதிக்கிறான் கலெக்டர் விஞ்ச். 1908 மார்ச்10ம் நாள் வ.உ.சி, சிவா, பத்மநாபன் ஆகியோர் தலைமையில் தடை உத்தரவை மீறுகிறார்கள் மக்கள். வெறி கொண்ட விஞ்ச் மூவரையும் கைது செய்து பாளையங்கோட்டை சிறையில் அடைக்கிறான்.

உடனே திருநெல்வேலியின் கடைகள் அனைத்தும் மூடப்படுகின்றன. வ.உ.சி யின் தீவிர விசுவாசியான ஏட்டு குருநாத அய்யர், திறந்திருக்கும் கடைகளையெல்லாம் மூடுமாறு மிரட்டுகிறார். இதனால் தன் வேலையையும் இழந்து சிறைக்கும் செல்கிறார்.

சுமார் 4000 பேர் கொண்ட மக்கள் கூட்டம் இந்துக் கல்லூரிக்குள் நுழைந்து மாணவர்களையும் தங்களோடு சேர்த்துக்கொண்டு கல்லூரியை இழுத்து மூடுகிறது. கல்லூரி முதல்வர் எர்ஃபர்டு தப்பி ஓடி அருகில் இருந்த பாரி கம்பெனிக்குள் ஒளிந்து கொள்கிறார்.

பிறகு அந்த மக்கள் கூட்டம் நகரமன்ற அலுவலகம், அஞ்சலகம், காவல் நிலையம், மண்ணெண்ணெய்க் கிடங்கு ஆகிய அனைத்துக்கும் தீ வைத்துக் கொளுத்துகிறது. திருநெல்வேலியே திகு திகுவெனத் தீப்பற்றி எரிகிறது.

எழுச்சி கொண்ட கூட்டத்தின் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த போலீசு ஆயத்தமானபோது “எங்களோடு சேர்ந்து கொண்டு வெள்ளையரைச் சுடுங்கள்” என்று போலீசைக் கோருகிறார்கள் மக்கள். தூத்துக்குடியிலும் கடையடைப்பு. வீடுகளின் மாடிகளிலிருந்து போலீசார் மீது சரமாரியாகக் கற்கள் வீசப்படுகின்றன. தமது முக்கிய வாடிக்கையாளர்களான வெள்ளையர்களை எதிர்த்தும் கசாப்புக் கடைக்காரர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறார்கள்.

வேலைநிறுத்தம் முடிந்து நாட்கள் முன்புதான் பணிக்குத் திரும்பியிருந்த கோரல் ஆலைத் தொழிலாளர்கள் கைதுக்கு எதிராக மீண்டும் வேலை நிறுத்தம் செய்கிறார்கள்.

வ.உ.சி, சிவா இருவர் மீதும் அரசு நிந்தனை வழக்கு தொடர்கிறான் கலெக்டர் விஞ்ச். 1908 சூன் 7ஆம் நாளன்று ”வ.உ.சிக்கு ஆயுள் மற்றும் நாடு கடத்தல் தண்டனை” விதிக்கிறான் நீதிபதி பின்ஹே. அந்தமான் சிறையில் இடப்பற்றாக்குறை காரணமாக நாடு கடத்தல் தவிர்க்கப்படுகிறது. ஆனாலும் கடும் குற்றவாளிகளுக்கு அணிவிக்கின்ற இரும்பு வளையத்தை வ.உ.சி யின் காலில் அணிவிக்கிறது பாளை சிறை நிர்வாகம். கோவை, கண்ணனூர் என அவருடைய சிறைவாசம் தொடர்கிறது. அங்கே கைதிகளின் மீதான சிறைக் கொடுமைகளுக்கு எதிராக வ.உ.சி.யின் போராட்டமும் தொடர்கிறது.

மேல் முறையீட்டில் ஆயுள் தண்டனை குறைக்கப்பட்டு, 1912 டிசம்பர் 24அன்று கண்ணனூர் சிறையில் இருந்து விடுதலையான வ.உ.சி.க்குக் கிடைத்த வரவேற்பு, காங்கிரஸ் இயக்கத்தின் கையாலாகாத்தனத்தைக் காட்டியது. சுப்பிரமணிய சிவா, கணபதிப் பிள்ளை என்ற இருவரைத் தவிர வ.உ.சியை வரவேற்கக்கூட யாரும் வரவில்லை.

சிறைத்தண்டனை அனுபவித்ததால் வழக்கறிஞர் பணியைத் தொடரும் உரிமை வ.உ.சி.யிடமிருந்து பறிக்கப் பட்டு விட்டது. குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அவர் மளிகைக் கடை நடத்தினார், மண்ணெண்ணெய் விற்றார், அரிசி, நெய் வியாபாரங்கள் செய்து பார்த்தார். வெள்ளையனை எதிர்த்துக் கப்பல் கம்பெனியே நடத்திய வ.உ.சி.க்கு கடை நடத்தத் தெரியவில்லை. அரசியல் தெரிந்த அளவுக்கு அவருக்கு வியாபாரம் தெரியவில்லை. எனினும் வறுமை அவருடைய அரசியல் ஈடுபாட்டைக் குறைத்துவிடவுமில்லை.

சென்னை, பெரம்பூரில் மளிகைக் கடை வைத்திருந்தபோதுதான் தபால் ஊழியர் சங்கத்தை உருவாக்கினார்.

அந்தக் காலத்தில் தொழிற்சங்கங்களிலும் காங்கிரஸ் தலைவர்களிடமும் பெரும் செல்வாக்கு பெற்றிருந்த அன்னிபெசன்டை எதிர்த்தார். “மக்கள் எழுச்சி வெள்ளையருக்கு எதிராக வெகுண்டு எழுவதைத் தடுக்கவே அன்னிபெசன்ட் சுதந்திரப் போராட்ட நடவடிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறார்”என்று தொழிலாளர்களிடம் பேசினார். அன்னிபெசன்டோடு சேர்ந்து செயல்படுவதற்காக, தான் தலைவராகக் கருதிய திலகரையும் கண்டித்தார் வ.உ.சி.

காந்திய ஏமாற்றிய ரூ.5000

காந்தியின் கொள்கைகளில் நம்பிக்கை இல்லாதபோதிலும் வேறு வழியின்றி அவர் காந்தியின் தலைமையை ஆதரித்தே பேசியிருக்கிறார். காந்தியுடன் கசப்பான தனிப்பட்ட அனுபவமும் அவருக்கு இருந்தது. சிறையிலிருந்து திரும்பிய வ.உ.சியின் குடும்ப வறுமை போக்க, 5000 ரூபாய் நிதி திரட்டி வ.உ.சியிடம் ஒப்படைக்கு மாறு காந்தியிடம் கொடுத்திருக்கிறார்கள் தென் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்த தமிழர்கள்.

கடிதம் மூலமும் நேரிலும் பலமுறை கேட்டும் காந்தி அந்தப் பணத்தை வ.உ.சியிடம் தரவேயில்லை. எனினும் வ.உ.சி. அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. காந்தியின் அகிம்சைக் கொள்கைதான் அவரைப் பெரிதும் இம்சை செய்திருக்கிறது.

சிறுவயல் என்ற கிராமத்தில் ப.ஜீவா நடத்திவந்த ஆசிரமத்துக்குச் சென்றிருக் கிறார் வ.உ.சி. அங்கிருந்த ராட்டை களைப் பார்த்துவிட்டு, “இங்குள்ள இளைஞர்கள் நூல் நூற்கிறார்களா?” என்று ஜீவாவைக் கேட்கிறார். “ஆம்”என்று அவர் சொன்னவுடன், “முட்டாள் தனமான நிறுவனம். வாளேந்த வேண்டிய கைகளால் ராட்டை சுற்றச் சொல்கிறாயே” என்று கோபப்பட்டிருக் கிறார். இந்த உணர்வோடுதான் காங்கிரசில் இருந்திருக்கிறார் வ.உ.சி.

அன்றைய சென்னை மாகாண காங்கிரசில் வ.உ.சிக்கு இணையான தியாகியோ, போர்க்குணமுள்ள தலைவரோ கிடையாது. எனினும் வ.உ.சி க்கு உரிய மரியாதையை காங்கிரஸ் தரவில்லை. அது மட்டுமல்ல, காங்கிரசிலிருந்து வெளியேறிய பின், கேரளத்தின் மாப்ளா எழுச்சியை ஆதரித்து கோவையில் பேசியதற்காக வ.உ.சி மீது அரசதுரோக வழக்கு தொடுத்தது பிரிட்டிஷ் அரசு.

இந்த வழக்கை எதிர்கொள்வதற்கும் கூட அவருக்கு காங்கிரஸ் உதவவில்லை. வ.உ.சி மீது காங்கிரஸ் கொண்டிருந்த இந்த வெறுப்பிற்கு வேறொரு வலுவான காரணம் உண்டு.

வ.உ.சியிடம் பெரியாரின் தாக்கம்

1925 ஆம் ஆண்டு தந்தை பெரியாரால் ஆரம்பிக்கப்பட்ட சுயமரியாதை இயக்கம், தமிழக அரசியலை இரண்டாகப் பிளக்கிறது.

19.6.27 அன்று கோவில்பட்டியில் நடந்த ஒரு கூட்டத் தில் பெரியாருடன் வ.உ.சியும் கலந்து கொள்கிறார். “எனது தலைவர்‘ என்று பெரியாரை பெருமையுடன் குறிப்பிட்டுப் பேசுகிறார். பின்னர் பேசிய பெரியார், தனக்கேயுரிய பண்போடு அதை மறுக்கிறார். (குடி அரசு, 26.6.27)

பின்னர் காங்கிரசில் மீண்டும் இணைந்த வ.உ.சி, 1927 சேலம் காங்கிரஸ் மாநாட்டில், “இம்மகாநாட்டில் குழுமியுள்ளோரில் பெரும்பாலோர் பிராமணரல்லாதோர். நானும் பிராமணரல்லாதார்தான்” என்று பேசுகிறார்.

1928 இல் காரைக்குடியில் சைவ சமயத்தோர் மத்தியில் பேசும்போது அவருடைய பேச்சில் பெரியாரின் தாக்கம் அதிகமாகவே தெரிகிறது.

பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வு கற்பிப்பதையும் மனுஸ்மிருதியையும் கண்டிக்கிறார். சிரார்த்தம் செய்வதைக் கேலி செய்கிறார். பார்ப்பான் என்ற சொல்லை எதிர்ப்பாகவே பயன்படுத்துகிறார். பெண்களின் உரிமை பற்றிப் பேசுகிறார்.“தவறு என்று தெரிந்தால் வள்ளுவரென்ன, சிவபெருமானே ஆனாலும் தள்ளி வைக்க வேண்டியதுதான்” என்று பேசுகிறார்.

சிறையில் இருந்த போது அவரிடம் நிலவிய சாதி மனோபாவத்தை அவரது குறிப்புகளே கூறுகின்றன. “பார்ப்பான் அல்லது பாண்டிய வேளாளன் சாப்பாடாக்கித் தந்தால்தான் உண்பேன்” என்று ஜெயிலரிடம் போராடிய வ.உ.சி, பெரியாரின் தாக்கத்தால் பெருமளவு உருமாறியிருக்கிறார் என்பதை மேற்சொன்ன நிகழ்வுகள் நிரூபிக்கின்றன.

வ.உ.சி மீது காங்கிரஸ் கொண்டிருந்த வெறுப்புக்கான காரணத்தை இனிமேலும் விளக்கத் தேவையில்லை. 1936இல் வ.உ.சி இறந்த பிறகும் அவர் மீதான வெறுப்பை காங்கிரஸ் கைவிடவில்லை.

திராவிட இயக்கத்தின் மீதும் பெரியார் மீதும் கட்டுக்கடங்காத காழ்ப்புணர்ச்சி கொண்டிருந்தவரான ம.பொ.சி தன் அனுபவத்தை எழுதுகிறார்.

1939 இல் வ.உ.சிக்கு ஒரு சிலை வைக்க ம.பொ.சி முயன்றபோது காங்கிரஸ் நிதியிலிருந்து பணம் கொடுக்க மறுக்கிறார் சத்தியமூர்த்தி. “வகுப்புவாத உணர்ச்சி காரணமாகத்தான் நான் ஜஸ்டிஸ் கட்சிக்காரரான வ.உ.சிக்கு காங்கிரஸ் மாளிகை முன்பு சிலை வைக்க முயல்கிறேன் என்று (என் மீது) பழி சுமத்தினார் சத்தியமூர்த்தி” என்று எழுதுகிறார் ம.பொ.சி.

பிறகு, வேறு வழியில்லாமல் வ.உ.சியை காங்கிரஸ் “கவுரவிக்க‘ முயன்றபோது அது அவரை மிகக் கேவலமாக இழிவுபடுத்துவதாக அமைந்தது.

1949இல் தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்புக்கும் இடையே வ.உ.சி யின் பெயரில் கப்பல் விடப்படுகிறது. துவக்க விழாவில் பேசினார் அன்றைய கவர்னர் ஜெனரலாக இருந்த ராஜாஜி:

“கோரல் மில்ஸ், பிரிட்டிஷ் ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனி இவற்றின் ஒத்துழைப்புடனும், இந்திய அரசாங்கத்தின் ஆதரவுடனும்… இந்தக் கப்பல் போக்குவரத்தை இன்று நான் ஆரம்பித்து வைக்கிறேன்…. நம் நாடு முழு விடுதலை பெற்று விட்டது. ஹார்வி கூட்டத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரது வீட்டில் இன்று நான் விருந்தாளியாகத் தங்கியிருக்கிறேன்… சிதம்பரம் பிள்ளை ஆனந்தக் கண்ணீர் ததும்பத் தம் பெரிய கண்களை அகல விரித்து இந்த விழாவையும் என்னையும் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவே எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்று கொஞ்சமும் வெட்கமில்லாமல் இந்த பச்சைத் துரோகத்தை பெருமை பொங்க விவரித்தார்.

இறந்தவர் மீண்டும் வரக் கூடுமென்றால், வ.உ.சி தனது பெரிய கண்கள் சிவக்க இந்தப் பச்சைத் துரோகத்துக்காக ராஜாஜியின் குரல் வளையைக் கடித்துக் குதறியிருப்பார்.

அவர் உயிருடன் இருந்த போதே அவர் துவங்கிய கப்பல் கம்பெனி நலிவுற்றது.“நான் தோற்றுவித்த கப்பல் கம்பெனி நசித்தபின் எங்கள் கம்பெனியைச் சேர்ந்த ஒரு கப்பலை எங்கள் எதிரியான பி.ஐ.எஸ்.என் கம்பெனியாரிடமே அப்போதிருந்த சுதேசிக் கப்பல் அதிகாரிகள் விற்று விட்டது எனது உடைந்த மனதில் உதிரம் பெருகச் செய்தது” என்று குமுறினார் வ.உ.சி.

எந்த எதிரிகளை எதிர்த்து வ.உ.சி கப்பல் விட்டாரோ, அந்த எதிரியின் தயவிலேயே கப்பல் விட்டு அதற்கு அவரது பெயரையும் சூட்டிக் களங்கப் படுத்தியது `சுதந்திர’ இந்தியா. தன்னுடைய சித்திரவதைகள் மூலம் வ.உ.சியின் உடலிலிருந்துதான் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியம் ரத்தம் குடிக்க முடிந்தது. காங்கிரஸ் துரோகிகளோ, தேச விடுதலைக்காகத் துடித்து அடங்கிய அந்த உள்ளத்தையும் உடைத்து ரத்தம் குடித்துவிட்டார்கள்.

-வே. மதிமாறன்

நன்றி: புதிய கலாச்சாரம் 2006

Advertisements

மாணவர்கள் & இளைஞர்களை வரவேற்று தமிழகம் முழுவதும் புமாஇமு பேனர்கள்!

தமிழகம் முழுவதும் புமாஇமு செயல்படும் பகுதிகளில் இளைஞர்களையும், பள்ளி-கல்லூரிகளில் மாணவர்களையும் வாழ்த்தி வரவேற்று சுவரொட்டிகளும், பதாகைகளும் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அதில் விழுப்புரம் பகுதியில் வைக்கப்பட்டுள்ள பேனர்கள் இதோ…

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

வாருங்கள் நண்பர்களே! பு.மா.இ.மு. வழித்தடத்தில் நாமும் பயணிப்போம்!

பகத்சிங் சிறைப் போராட்டமும் அரிய ஆவணங்களும் – நூல் அறிமுகம்

முதலாத்துவ அநீதிக்கெதிராக

எந்த நிலையிலும் சமர்புரியும்

சித்தாந்தப் போராட்டத்தின் தொடர்ச்சியாக

பகத்சிங்கின் சிறைப்போராட்டங்கள்….

சிறை, வதை, தனிமை…

எந்தச் சூழலிலும்

வாய்ப்பை நழுவவிடாமல்

முதலாளித்துவ அடக்குமுறைக்கெதிராக

வாதாடும் அரசியல் கூர்மை

பகத்சிங்கின் சிறை ஆவணங்கள்…

சிறிய நூல்தான்..

இருப்பினும் நம்மை

தனிமைச் சிறையிலிருந்து

விடுவித்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பை

வழங்குகிறது.

************

ஆவணங்கள் தொகுப்பு – திரு சமன்லால்

தமிழில்:   எஸ்.சம்பத், மதுரை

வெளியீடு:

கீழைக்காற்று வெளியீட்டகம்,

சென்னை – 600002

விலை ரூ15

பகத்சிங் , சுகதேவ், ராஜகுருவின் நினைவு நாளில் சந்தோஷ் நகரில் நடைபெற்ற எழுச்சிமிகு தெருமுனைக் கூட்டம்!!

அநீதிக்கு எதிரான இந்தப்போர் எங்களோடு தொடங்கவும் இல்லை எங்கள் வாழ் நாளோடு முடியப்போவதுமில்லை என்று முழங்கி 23ம் வயதிலேயே தூக்கு மேடையேறிய ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராளிகளான பகத்சிங் , சுகதேவ், ராஜகுருவின் நினைவு நாளில் அந்தப்போரை தொடர வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் தெருமுனைக்கூட்டம் புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணியின் சார்பில் சென்னை , எழும்பூர், டாக்டர். சந்தோஷ் நகரில் நடைபெற்றது.

இன்று மக்கள் வாழ்வாதார உரிமைகளுக்காகப் போராடினாலே இந்திய அரசின் டர்னியர் விமானங்கள் சுற்றுகின்றன தலைக்கு மேல்.  ஒரு உள் நாட்டுப்போரை தென் தமிழகத்தில் நடத்த அரசு முடிவு செய்துள்ள சூழலில் தமிழகத்தின் தெருக்கள் டாஸ்மாக்கால் நிரம்பி வழிகின்றன,   ஒரு புறம் சினிமா சீரழிவும், நுகர்வு வெறி கலாச்சாரமும் மக்களை குறிப்பாக வேகமும் துடிப்பும் மிக்க மாணவர்கள், இளைஞர்களை சீரழித்தும் மறு புறம் அவர்களை பொறுக்கியாக, ரவுடியாக , ஏன் எண்கவுண்டர் செய்யத் ‘தகுதியானவர்களாக’ மாற்றி இருக்கிறது அரசு. இந்த சூழலில் நாம் பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் நினைவினை ஏன் நெஞ்சில் ஏந்த வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் வகையில் இந்த தெருமுனைக்கூட்டம் நடைபெற்றது.

இந்த கூட்டத்திற்கு தலைமை வகித்த பு.மா.இ.மு மாநில அமைப்புக்குழு உறுப்பினர் தோழர். செ. சரவணன் “ வெள்ளைக்காரர்கள் நாட்டை அடிமையாக்கி வைத்த அந்த நேரத்திலே மக்கள் விடுதலைக்காக ஒரு விடியலை எதிர்பார்த்திருந்த போது , காந்தியின் கைராட்டை உழைக்கும் மக்களின் கழுத்தை நெறித்த போது, வெடிகுண்டாய் முழங்கியவர்கள் தான் பகத்சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் அவர்களை மாணவர்கள் – இளைஞர்களிடம் கொண்டு சென்று இன்று அரசு நடத்தும் யுத்தத்திற்கு , அநீதிக்கு எதிரான போரை தொடர்ந்து நடத்த வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தும் விதமாகவே இந்த நிகழ்ச்சி நடத்தப்படுகிறது என்பதையும், டாஸ்மாக் வியாபாரம் குறைந்து விட்டதை ஆராய நிபுணார் குழு அமைக்கும் தமிழக அரசின்  முடிவு தான், நடிகைகளின் அந்தரங்கம் தான் பத்திரிக்கையின் முதல் பக்கமாக வருகிறதே அன்றி இடிந்த கரையில்  மக்களின்தலைக்குமேல் போர் விமானங்கள் சுற்றி வருவதும் 144 தடை உத்திரவை துச்சமாய் மதித்து, பால் தண்ணீர் , மின்சாரம் என அடிப்படை வசதிகள் மறுக்கப்பட்ட போதும் அரசின் அடக்கு முறைக்கு பணியாத அவர்களின் வீரமும் எந்த ஊடகத்திலும் வருவதில்லை. ஆனால் அம்மக்களுக்கு எந்த ஓட்டுக்கட்சியும் வந்து நிற்கவில்லை எமது தோழர்கள் காடு கடல் வழியே சென்று ஆதரவளித்தார்கள் உயிரை பணயம் வைத்தபடி.  அம்மக்களுக்கு தோளோடு தோள் கொடுப்பதேபகத்சிங்கின் நினைவு நாளில் எடுக்கப்படும் உறுதியாக இருக்கும் ” என்று
கூறினார். அடுத்ததாக பேசிய மனித உரிமை பாதுகாப்பு மையத்தின் சென்னைக்கிளைச் செயலர் தோழர். மில்டன் “ நாட்டில் உள்ள இயற்கை வளங்கள் எல்லாம் பன்னாட்டு முதலாளிக்கு தாரைவார்க்கப்படுகின்ற இந்தச்சூழலில்தான் இடிந்த கரையில் மக்கள் போராடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். போபர்ஸ், ஸ்பெக்ட்ரம் தற்போது நிலக்கரி ஒதுக்கீட்டில் 10.7 லட்சம் கோடி ஊழல் என தனியார் மயத்திற்கு பின்னர் நாடே வேட்டைக்காடாக மாற்றப்பட்டதையும் அதற்கு எதிராக போராடகூடிய தொழிலாளர்கள், மாணவர்கள், இளைஞர்கள் என அனைவரையும் பகத்சிங்கை தூக்கில் ஏற்றிய அதே சட்டத்தின் அடக்குமுறையின் மூலம் நுகத்தடியில் நசுக்கப்படுவதையும் எதிர்த்து போராட வேண்டியதையும்,  தற்போது உள்ள
சட்டங்கள் கூட போதாது என்று புதிய சட்டங்கள் புதிய வடிவங்களில் வருவது எல்லாம் மக்களை கண்காணித்து ஒடுக்குவதற்கே. அதனால்தான் போராடுகின்றவர்களை ஒடுக்குவதற்கு பள்ளிகளில் கேமரா, கல்லூரிகளில் கண்காணிப்பு என்று தொடர்கின்றது. இதை மாற்ற பகத்சிங்கைப்போல இன்று நாம் போராடினால் மட்டுமே முடியும் இதைத்தான் உறுதி மொழியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

சிறப்புரை பேசிய பு.மா.இ.மு மாநில அமைப்பாளர் தோழர். த.கணேசன் “ ஜாலியன் வாலாபாக்கை கண்டு கொதித்தெழுந்து போரிட்ட பகத்சிங்கின் நினைவு நாளான இன்று நம் கண்முன்னே கூடங்குளத்தை இன்னொரு ஜாலியன் வாலாபாக்காய் மாற்ற அரசு முயலும் இந்த சூழலில் ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராளிகளை போல போராட வேண்டிய அவசியம் உள்ளது என்றும், இந்த நாட்டின் விதலையை புரட்சியை கனவு கண்ட அந்த வீரர்களில் லட்சியப்பாதையில் புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணியும் தோழமை அமைப்புக்களும் இன்று சென்று கொண்டிருப்பதற்கு ஒரு உதாரணம் தான் இடிந்தகரையில் பல்லாயிரம் போலீசு வெறி நாய்களை மீறி காடு, கடல் வழியே முற்றுகையை மீறி அம்மக்களுக்கு நேரடியாக அளித்த ஆதரவு.
அம்மக்கள் அதிகபட்ச போராட்டமாக உண்ணாவிரதம் இருக்கும் போது அவர்களை ஒடுக்க 144 தடை உத்திரவு போட்டு பால் தண்ணீர் மின்சாரம் ஆகியவற்றை மறுத்ததால், பச்சைக்குழந்தைகளுக்கு பால் இன்றி  தண்ணீர் மட்டுமே தரக்கூடிய சூழல் உள்ளாது மேலும் அந்தப்பகுதியில் படிக்கும் கல்லூரி மாணவர்கள் கல்லூரிக்கு செல்லமுடியவில்லை, +2 மாணவர்கள் நூற்றுக்காணோர் தேர்வுக்கு செல்ல முடியவில்லை என்பதையும் அந்தப்பகுதியில் என்ன நடக்கிறது என்பதை யாரும் அறிய முடியாத வகையில் பத்திரிக்கையாளர்கள் உட்பட அனைவருக்கும் தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. சங்கரன் கோயில் இடைத்தேர்தலுக்காக அம்மக்களை நம்ப வைத்து கழுத்தறுத்த ஜெயா போராடுகின்ற மக்களை தனிமைப்படுத்தியும் கைது செய்ததன் மூலமும் போராட்டத்தை ஒடுக்க நினைத்தாலும் அதை முறியடிக்கும் வகையில் கைது செய்யப்பட்ட மக்களை சிறை வாசலில் சந்தித்து வரவேற்று முழக்கமிட்ட புரட்சிகர அமைப்புக்கள் தான் இன்று பகசிங்கைப்போல இந்த நாட்டிற்கே நம்பிக்கையளிக்கும் விடிவெள்ளியாக உள்ளதையும் நம்முடைய சொத்தான மின்சாரத்தை பன்னாட்டு முதலாளிகளின் கொள்ளைக்காக இந்த அரசு தாரைவார்ப்பதையும் அதனால் உழைக்கும் மக்கள் அன்றாடம் பாதிக்கப்பட்டு வேலையிழந்து நிற்கும் கொடுமைக்கு முடிவு கட்ட இந்த தனியார் மயத்திற்கே முடிவு கட்ட வேண்டும் என்றும் உரையாற்றினார் மேலும் கூடங்குளம் அணு உலை திறந்தால் மின்சாரம் நமக்கு கிடைக்கப்போவதில்லை, அது இந்திய அமெரிக்க இந்திய அணுசக்தி ஒப்பந்தததின் விளைவு தான். அணு உலை மூலம் தடையற்ற மின்சாரம் வரும் என்று அனைத்து ஓட்டுப்பொறுக்கி கட்சியினர் சவடால் விடுகின்றனர். தடையற்ற மின்சாரம் எங்கே? ஆறு மாதம் கழித்து அவர்களின் சட்டயை பிடித்து தெருவில் இழுத்து வந்து கேட்க வேண்டும் . எத்தனையோ மாற்று வழியில் மின்சாரம் தயாரிக்க வாய்ப்பு இருந்தும் பன்னாட்டு முதலாளிகளின் லாபத்திற்காக மட்டுமே மக்களை
கொன்று அணு உலையை நிறுவ அரசு அரசு முயல்கிறது. அனைவருக்கும் தடையற்ற மின்சாரம் வேண்டும் எனில் அணு உலையை விரட்டி, நம்முடைய சொத்தான மின்சாரத்தை மீட்டெடுக்க வேண்டும். அதற்கு மாணவர்கள் இளைஞர்கள் பகத்சிங் காட்டிய பாதையிலே முன் சென்று அந்தப்போரை கொண்டு சென்று ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போரை முன்னெடுக்க வேண்டும்” என்று தனது உரை நிறைவு செய்தார்.

இந்த கூட்டத்திற்கு பு.மா.இ.மு சென்னைக்கிளை செயற்குழு உறுப்பினர் தோழர். ஏழுமலை நன்றியுரை கூற கூட்டம் நிறைவு பெற்றது. சுமார் 300பேர் கலந்து கொண்ட இந்த தெருமுனை கூட்டத்தில் புமாஇமு தோழர்களின் கலை நிகழ்ச்சிகள் அனைவரை உணர்வூட்டும் வகையில் நடைபெற்றது. குறிப்பாக கட்டபொம்மன் மற்றும் தேசவிடுதலைப் போரடா ஆகிய பாடல்கள் அனைவரை உச்சரிக்க வைத்தன. மேலும் நிகழ்ச்சி வரவேற்பும், ஓவியக்காட்சியும் பகத் சிங், ராஜகுரு, சுகதேவ் ஆகியோரின் வாரிசுகளாக களமிறங்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர்த்தின.
இன்றைய சூழலில் இடிந்த கரையில் ஒரு உள் நாட்டுப்போரை நடத்தும் அரசுக்கு எதிராக பகத்சிங்காக, ராஜகுருவாக, சுகதேவாக இளைஞர்கள் மாணவர்கள் மாறவேண்டியதையும் ,அந்தப்போரை தொடர வேண்டிய அவசியத்தினை உணர்த்தும் வகையில் இந்த தெருமுனைக்கூட்டம் அமைந்தது.

மார்ச் 23, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராளிகள் பகத்சிங்,சுகதேவ்,ராஜகுரு நினைவு நாளில் உறுதியேற்போம்!

மார்ச் 23, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராளிகள் பகத்சிங்,சுகதேவ்,ராஜகுரு நினைவு நாளில் உறுதியேற்போம்!

அன்பார்ந்த மாணவர்களே- இளைஞர்களே!

மாணவர்கள் இளைஞர்களின் உண்மையான கதாநாயகர்களான பகத்சிங் ,சுகதேவ்,ராஜகுரு தூக்கிலிடப்பட்ட நாள்தான் மார்ச்-23,1931.

வெள்ளையர்களை அடித்து விரட்டி வென்றெடுக்க வேண்டிய விடுதலையை கெஞ்சிப்பெற வேண்டிய பிச்சையாக்கினார் காந்தி. ஆனால் போராடி விடுதலையை சாதிக்க வேண்டும் என்று வெகுண்டெழுந்த பகத்சிங்கும் அவரைச் சார்ந்த இளைஞர்களும் கம்யூனிச ஒளியில் அந்த காந்திய காரிருளை கிழித்து போராடங்களை முன்னெடுத்தனர். இந்தப் போராளிகளைத்தான் அன்று காந்தியும் காலனியாதிக்கவாதிகளும் தீவிரவாதிகள் என்று அவதூறு செய்தனர்.விடுதலைக்காகப் போராடிய மக்களை குற்றப் பரம்பரையினராக்கி கண்காணித்து கொடுமைபடுத்தியது ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியம்.

அந்த காலனியாதிக்கம்தான் ஒழிந்துவிட்டதே அதற்கென்ன இப்பொழுது என்று கேட்கிறீர்களா? அது ஒழிந்துவிடவில்லை. மறுகாலனியாக்கம் என்ற மறு உருவத்தில் அக்கொடுமைகளையெல்லாம்  தீவிரப்படுத்திவருகிறது.

 நாட்டின் முன்னேற்றத்திற்காக என்ற பெயரில் திணிக்கப்பட்ட தனியார்மய-தாராளமய-உலகமயக் கொள்கைகளின் விளைவாக கல்வி, மருத்துவம்,சுகாதாரம், தண்ணீர் ,மின்சாரம் என அனைத்தும் தனியாருக்கு தாரைவார்க்கப்பட்டு வருகின்றன.’காசு இல்லையேல் கல்வி இல்லை,  படித்தாலும் வேலை இல்லை’ என்று மக்கள் தொகையில் சரிபாதியிரான மாணவர்-இளைஞர்களின் வாழ்க்கையை நாசமாக்கி வருகின்றன மத்திய மாநில அரசுகள்.

இவற்றை எல்லாம் எதிர்த்து நிற்கும் ஆற்றலும் நெஞ்சுரமும் கொண்டவர்கள் மாணவர்கள் இளைஞர்கள் துடிப்பும் போர்க்குணமும் நிறைந்த இவர்களுடைய போராடும் குணத்தை மழுங்கடித்து முடமாக்கத்தான் ஏகாதிபத்திய சீரழிவு நச்சுக் கலாச்சாரம் திணிக்கப்படுகின்றது. டாஸ்மாக், ஆபாச சீரழிவுகளை அள்ளித்தரும் சினிமா – தொலைக்காட்சிகள் , பைக், செல்போன் என புதுசு புதுசா  கடைவிரிக்கும் நுகர்வு வெறி கலாச்சாரம் இவை அனைத்தும் மாணவர்கள் இளைஞர்களின் சிந்தனைய சீரழித்து சமூக விரோதிகளாகவும் மாற்றிவருகின்றன.இதை தடுத்து நிறுத்த வக்கில்லாத ஆட்சியாளர்கள்தாம் அவர்கள் மீது ரவுடிகள் பொறூக்கிகள் என்று முத்திரை குத்துகிறார்கள்.

போதாக்குறைக்கு வங்கிக்கொள்ளையை முகாந்திரமாக்கிக்கொண்டு கல்லூரிமாணவர்களை போலீசை வைத்து கண்காணிப்பது, பள்ளிகளில் கண்காணிப்பு கேமரா பொருத்துவது என்று மாணவர்களை குற்றப்பரம்பரையினராக மாற்றத் துடிக்கின்றன மத்திய மாநில அரசுகள். இதன் மூலம் அரை குறை ஜனநாயக் உரிமைகளைப் பறித்து பச்சையான போலீசு ராஜ்ஜியத்திற்கு வழி ஏற்படுத்தப் படுகின்றது. மாணவர்கள் சமூக விரோத செயல்களில் ஈடுபடுவதை தடுப்பது என்ற நியாயத்தை உருவாக்கி கொண்டு ஒரு நிறுவனமாக யாரும் கேள்வி கேட்பாரின்றி அடக்குமுறையை கட்டவிழ்த்து விடுகின்றது இந்த அரசு. இது அநியாயத்தை நியாயமாக காட்டும் அயோக்கியத்தனம். மாணவர்களை குற்றப் பரம்பரையினராக்கும் மறுகாலனியாக்கக் கொடூரம் இனியும் இந்த கொடுமைகளை சகித்துக்கொண்டு வாழ்வது அவமானம். ஏகாதிபத்திய எதிப்புப் போராளிகள் பகத்சிங்,சுகதேவ், ராஜகுரு வாரிசுகளாக களமிறங்குவோம். மாணவர்கள்,  இளைஞர்கள் மீதான அனைத்துவகை அடக்குமுறைகளுக்கும் முடிவு கட்ட மீண்டும் ஒரு விடுதலைப் போரை முன்னெடுப்போம். அதற்கு மாணவர்கள் இளைஞர்கள் அனைவரும் அமைப்பாக அணி திரள்வோம் !

மாணவர்கள் ரவுடிகளா ? – பு.மா.இ.மு மாநில அமைப்பாளர் தோழர் கணேசன் தினகரன் வசந்தம் இதழில் பேட்டி

மாணவர்கள் ரவுடிகளா ?

– பு.மா.இ.மு மாநில அமைப்பாளர் தோழர் கணேசன்

தினகரன் வசந்தம் இதழில் பேட்டி