• தொடர்புக்கு:

    புரட்சிகர மாணவர் இளைஞர் முன்னணி, தமிழ்நாடு. _______ எண்:41,பிள்ளையார் கோயில் தெரு, மதுரவாயல், சென்னை-95. _____ அலைபேசி: (91)9445112675
  • மின்னஞ்சல்:

    rsyfchennai@gmail.com
  • வருகைப் பதிவேடு

    • 210,156 பார்வைகள்
  • தொகுப்புகள்

  • அண்மைய இடுகைகள்

  • பக்கங்கள்

  • கருப்பொருள்

பகவத் கீதை: ரஷியாவில் மட்டுமல்ல உலகம் முழுவதும் தடை செய்யப்பட வேண்டிய விஷக்கிருமி!

ரஷியாவில் பகவத் கீதை நூல் வன்முறையினை தூண்டக்கூடியது என்பதால் அதனை தடை செய்ய வேண்டும் என வழக்கு போட்டு உள்ளனர். இதனை தடுக்க வேண்டும் என பாராளுமன்றத்தில் கூச்சல் போட்டு பாஜக இந்து மதவெறி கும்பல் அமளியில் ஈடுபட்டு உள்ளது.

மக்களை நான்கு வர்ணங்களாக பிரித்து நாலாயிரம் சாதிகளாக பிளவுபடுத்தி, மக்கள் அனைவரும் சமம் இல்லை என்பதை வெளிப்படையாகவே அறிவித்து உழைக்கும் மக்களின் ஒற்றுமையை சீர்க்குலைக்கும் மனுதர்மம் தான் ’பகவத் கீதை’ முழுவதும் விரவிக்கிடக்கிறது.

வன்முறையின் கீழ் பார்ப்பன மனுதர்ம வர்ண ஆதிக்கத்தை நிறுவும் பகவத் கீதையினை ரஷியாவில் தடை செய்ய கூடாது என இங்குள்ள காவி கும்பல் கூச்சல் போடுகின்றனர்.

பாரதி குறித்து அவருடைய நூல்களை படிக்காமலேயே பாரதி பக்தர்களாக இருப்பது போல, மனுதர்மம், பகவத் கீதை போன்றவைகளை படிக்காமலேயே மக்கள் இந்துமத பகதர்களாக இருக்கும் தைரியத்தில் தான் இந்த காவி கும்பல் ஆட்டம் போடுகிறது,

ஆனால் பகவத் கீதையினை படித்து பார்த்தால் புரியும், இது விஷக்கிருமி என்பதும்; ரஷியாவில் மட்டுமல்ல, உலகம் முழுவதும் தடை செய்யப்பட வேண்டியதுதான் ’பகவத் கீதை’ எனும் விஷக்கிருமி என்பதும்.

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

கண்ணை மறைக்கும் காவிப் புழுதி

சிறுபான்மையினர்க்கு எதிரான ஆர்.எஸ்.எஸ்இன் பொய்யும் புரட்டும்

பாகிஸ்தானில் இந்துக்களுக்காக பரிதாபப்படும் தினமணி, இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் தாக்கப்படும்போது எங்கே போனது?

 – தினமணியில் ’ஏணிந்த பயம்’ என்ற தலையங்கதிலிருந்து

பாகிஸ்தானில் இந்துக்கள் தாக்கப்படுவது குறித்து தினமணியின் மனிதாபிமான’த்தை நாம் வரவேற்கிறோம். அதே நேரத்தில் இந்தியாவில் தினந்தோறும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் மீது நடத்தப்படும் போது இதே தினமணி போன்ற பார்ப்பன பத்திரிக்கைகள் எங்கே போனார்கள்?

அப்படி என்றால் பறையர்களும், பள்ளர்களும் இந்துக்கள்’ இல்லையா?

இந்த மனிதாபிமானி தினமணி தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் வாயில் மலத்தை திணித்தபோதும், உரிமைக்காக போராடிய அவர்களின் கழுத்தை அறுத்தபோதும் என்ன செய்து கொண்டு இருந்தது. ஒரு வேளை சங்கராச்சாரிக்கு எதாவது புடுங்கி கொண்டு இருந்தார்களோ என்னமோ?

பார்ப்பன பாசிசத்தை அம்பலப்படுத்தும் பாடல் இதோ…

அரிசன் என்று பேரு வைக்க யாரடா நாயே

அத்வானி உணர்ச்சிவசப்பட்டு கண் கலங்கிய ’வந்தே மாதரம்’ ஒரு தேசபக்தி பாடலா?

ஓடுறான் புடி, ஓடுறான் புடி என இரத யாத்திரை கிழம்பிய அத்வானி வழியில் ’வந்தே மாதரம் ’  பாடலை கேட்டு கண் கலங்கி விட்டாராம். மக்கள் மத்தியில் இந்துத்துவ பயங்கரவாதிகள் ’வந்தே மாதரம்’ பாடலை பெரிய தேசபக்தி பாடல் போல தொடர்ந்து சித்தரிக்கும் பிரச்சாரத்துடன் தான், அத்வானியின் நீலக்கண்ணீரை சேர்த்து பார்க்க வேண்டி உள்ளது.

இந்த அடிப்படையில் ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலை அம்பலப்படுத்தி தோழர் அசுரன் அவர்கள் தளத்தில் வந்த கட்டுரையின் மீள் பிரசுரம் இதோ:

********************

வந்தே ஏமாத்துறோம் – ஒரு தேச பக்தி பாடலா?

“எனக்கு அவன் கொடுத்த செக் திரும்பி வந்திடுச்சுண்ணே.”

“விளக்கமா சொல்லு”

“அண்ணே.. அவனுக்கு நான் பத்தாயிரம் பணம் கொடுத்திருந்தனா.. அதை அவன்கிட்ட திருப்பிக் கேட்டப்போ அவன் ஒரு செக் கொடுத்திருந்தான்னே.. அது பேங்கில திரும்பி வந்துடுச்சு.. என்னன்னு கேட்டு பணத்த வாங்கித்தாங்க!”

“நீ எப்போ அவனுக்கு..பணம் கொடுத்தே?”

“அவன் பொண்டாட்டி ஓடிப்போவதுக்கு முன்னாடி?”

“என்னது அவன் பொண்டாட்டி ஓடிப்போயிட்டாளா? யார் கூட? அந்த நெட்டையா ஒருத்தன் ஊடகீட வந்துகிட்டு இருந்தானே அவனோடயா? ஏம்பா ஏன் என்கிட்டே சொல்லல இத?”

“அண்ணே! விசயம் அது இல்லண்ணே! செக்கப் பத்திக் கேளுங்க!”

“கொஞ்சம் சும்மா இருப்பா நீ! எவ்வளாவு நாளாப்பா அவன்கூட ஒன் பொண்டாட்டி பழக்கம்? எங்க ஓடிப் போனாங்க?”

********

இந்த மாதிரி உரையாடலை காமெடி என சினிமாவில் ரசித்திருப்பீர்கள்.. நிஜத்திலும் இவ்வாறு நடந்து கொண்டுள்ளது இந்தியாவில் காங்கிரசு, பிஜேபி எனும் ஆளும் வர்க்கக்கட்சியின் வடிவில்.

வந்தே ஏமாத்தறோம் பஜனையின் பிண்ணனி:

நாட்டின் சுரங்கங்கள், விமான ஓடுதளங்கள், நிலையங்கள், ஆறு, நிலத்தடி நீர் என ஒன்றும் பாக்கி இல்லாமல் அன்னியனுக்குக் காட்டிக் கொடுத்தாயிற்று..சுயசார்புக்கொள்கையை அணுசக்தித்துறையில் கைகழுவி அமெரிக்காவிடம் சரணாகதி ஆன விசயம் மக்களிடம் அம்பலமாகி நிற்கும் வேளையில் ‘வந்தேமாதரம் பஜனை’யைக் கையில் எடுத்துள்ளனர் இரு கயவாளிகளும்.

தேசபக்தி என்பது வெறும் பஜனைப்பாட்டு அல்ல. அது கோடானுகோடி உழைக்கும் இந்திய மக்களின் நலனுக்காக சிந்திப்பதாகும். இவர்களின் நலனை அன்னியனிடம் அடகுவைத்த விசயம் அம்பலமாகும்போது அதிலிருந்து மக்களை திசை திருப்பும் உத்தியாகவே இவர்கள் செய்து வரும் வாதம் உள்ளது. (செக்கு திரும்பி வந்த விசயத்தை விட்டு விட்டு பொண்டாட்டி ஓடிப்போனது பற்றிப் பேச ஆரம்பிக்கும் காமெடியை நினைவுகொள்க).

இவர்கள் இப்படி வந்தே மாதரம் பற்றிய சர்ச்சையை நடத்திக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஓசையில்லாமல் கோக்கோகோலா கம்பெனிக்காரனுக்கு ‘நற்சான்றிதழ்’ தரும் மாமா வேலையை அமெரிக்க அடிமை மன்மோகன்சிங்கின் கூலிப்படை செய்து விட்டது.

இதே தாசானுதாசன், கொஞ்ச நாளுக்கு முந்தி, ‘ராவின் அரசில் இருந்த அமெரிக்க உளவாளி யார்?” என்பதை முன்னாள் ஜஸ்வந்த் சிங்கிடம் லாவணி பாடிக்கொண்டிருந்தார். அமெரிக்க உளவாளியே பிரதமராக இருப்பதும், அவர், உளவாளி பற்றிப் பேசுவதும்தான் காலக்கொடுமை.

மருத்துவம், கல்வி, குடிநீர் எல்லாமே தேசத்து மக்களுக்குக் கிடைக்கவிடாமல் தனியார்மயமாக்கப்பட்டு அம்மக்களின் நலன்கள் காவு கொள்ளப்பட்டு வரும் சூழலில் இந்த மாமாக்கள் (காங்கிரசு, பாஜக) ‘தேசபக்தி’ பற்றிப் பினாத்துகிறார்களே? அன்னிய நிறுவனமான சோனி, பத்தாண்டுகளுக்கு முன் ‘வண்ட்ட்ட்ட்டேஏ மாத்த்தரம்’ என்று மலச்சிக்கல் வந்தவன் முக்குகிற மாதிரி ஏ ஆர் ரகுமானை வைத்துப் பாடச்சொல்லி காசு சம்பாதித்ததே! அப்போது அன்னியக்கம்பெனி எப்படி எங்களோட ‘தேசபக்தி’ வியாபாரத்துல தலையிடலாம்னு குறைந்தபட்சம் ‘தேசிய முதலாளிகள்’ மாதிரியாவது கண்டித்தார்களா இந்த இந்துவியாதிகள் என்றால் அதெல்லாம் இல்லை.
சரி.. இவர்கள் சொல்லிவரும் வந்தே மாதரத்தின் லட்சணத்தைத்தான் பார்த்து விடுவோமே!

வந்தே ஏமாத்துறோம்! எப்படி?
“மொகலாயர் ஆட்சிக்குப் பிறகு வங்காளத்தை ஆண்ட முசுலீம் நவாபுகள், ஜமீன்தார்கள் ஆட்சியில் பார்ப்பன மேல்சாதியினர் தங்கள் ஆதிக்கத்தை இழந்து தவித்தனர். எனவே நவாபுகளை முறியடித்த ஆங்கிலேயர்களை அவர்கள் நெஞ்சார வாழ்த்தி வரவேற்றனர்.

இந்தச் சூழ்நிலையை வைத்து பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பங்கிம் சந்திர சட்டர்ஜி எனும் பார்ப்பனர் ‘ஆனந்த மடம்’ எனும் புதினத்தை எழுதினார். முசுலீம் அரசர்களை எதிர்த்து இந்துச் சாமியார்கள் போராடுவதைக் கூறும் இக்கதையில்தான் ‘வந்தே மாதரம்’ (தாய்க்கு வணக்கம்) என்ற பாடல் வருகிறது. காளி, சரஸ்வதி, லட்சுமி என்று தாயை விளிக்கும் ‘வந்தே மாதரம்’ இப்படித்தான் தோன்றியது.

“நம்முடைய நவாபின் ராஜ்ய பரிபாலனத்தைப் பாரும். மதம் போய் விட்டது; சமூகம் போய் விட்டது; மானம் போய்விட்டது;குலம் போய்விட்டது; இப்போது பிராணனும் போய்க்கொண்டிருக்கிறது..” இது ‘ஆனந்தமடம்’ நாவலில் வரும் ஓர் உரையாடல். இதில்யாருடைய மதம்-சமூகம்-மானம்-குலம்-பிராணன் போய்விட்டதென்பதைத் தெள்ளெனவே உணரமுடியும்.

அதனால்தான் முசுலீம் அரசர்களிடமிருந்து வங்கத்து மாதாவை விடுதலை செய்த ‘ஆங்கிலப் பிதாவை’ அன்றைய வங்கத்துப் பார்ப்பன மேல் சாதியினர் மனதார வாழ்த்தினர். வந்தேமாதரத்தின் தோற்றத்திலேயே நாட்டுப்பற்றுக்கு இடமில்லை!

காலப்போக்கில் வங்கத்து வந்தே மாதரம் ஆங்கிலப் பிதாவை எதிர்க்கும் பாரத மாதாவாக மறுபிறவி எடுத்தது. இந்த பாரத மாதா பஜனையை விடுதலைப் போராட்டத்தில் திணித்தது காங்கிரசு கும்பலின் கைங்கர்யமாகும். இந்திய அளவில் இந்து மதமும், பாரத மாதாவும் உருவாக்கப்பட்டு வந்த நிகழ்ச்சிப் போக்கும், காங்கிரசின் பார்ப்பன மேல்சாதித் தலைவர்களும் அவர்களின் பார்ப்பனீய இந்துத்துவக் கருத்தும் ‘வந்தே மாதரத்தை’ப் பயன்படுத்திக் கொள்ள ஏதுவாக இருந்தன.

கோவில்களில் அம்மணமாக நிற்கும் பெண் கடவுள்களை மாதிரியாகக் கொண்டு, அந்தப் பெண் உருவங்களுக்கு பார்ப்பன, உயர்சாதி மாமிகளின் பாணியில் சேலை கட்டி “இதுதான் லட்சுமி,சரஸ்வதி,பார்வதி” என்று வரைந்து தள்ளினார் திருவாங்கூர் மன்னர் பரம்பரையைச் சேர்ந்த ஓவியர் ரவி வர்மா. இப்படியே ‘மாதா’க்களை உருவாக்கிய மன்னர் பரம்பரைதான் கடைசி வரை வெள்ளையனின் விசுவாச அடிமையாக இருந்தது. முதுகில் நாலு கை முளைத்த லட்சுமிதான் பாரத மாதா; இந்தப் பெண் தெய்வத்தை வருணிக்கும் பாடல்தான் ‘விடுதலை கீதம்’ என்று சொன்னால் அது பிற மதத்தினரை வெறுப்படையச் செய்யாதா?

பிற மதத்தினரை விடுங்கள், மக்கள் மீது மீளாக் காதல் கொண்ட எந்த ஒருசுயமரியாதை உள்ள தேச பக்தருக்கும் இந்த பிற்போக்கு போக்கிரி பாடலை தேச பக்தி பாடல் என்றால் கொலை வெறி வரத்தான் செய்யும்.

மத வெறி அரசியலும், மாற்று அரசியலும்:

இப்படித்தான் விடுதலைப் போராட்டத்திலிருந்து மதத்தின் பெயரால் முசுலீம் மக்களைத் தனிமைப்படுத்தும் போக்கைக் காங்கிரசுக் கும்பல் ஆரம்பித்து வைத்தது.

இப்போது பிஜேபி அர்ஜூன் சிங்கை நெளிய வைக்கவும் தனது இந்துவியாதி அரசியல் ஆயுதத்தை கூர்மைப் படுத்தவும் இந்த பிரச்சினையைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டுள்ளது.

ஏகாதிபத்திய அடிமைகளான பிஜேபியும், காங்கிரசும் நாட்டின் மூல வளங்களையும், நாட்டின் இறையாண்மையையும் டாலர் தேவதையின் முன் சமர்ப்பித்து விடுவதில் போட்டாபோட்டி போடுகின்றன. போராடும் உழைக்கும் இந்திய மக்கள் மீது , ஹூண்டாய் காரனின் எச்சில் காசுக்காக அடக்குமுறையையும், உரிமைப்போர் நடத்தும் மக்கள் மீது தாமிரபரணியில் கோக் கொடுக்கும் எலும்புத்துண்டுக்காக அரசு எந்திரத்தை ஏவி விடுவதிலும் இந்த இரண்டு கூட்டுக்களவாணிகளும் கள்ள மவுனமே சாதித்தன.

இது இன்று நேற்றல்ல. நூறாண்டுகளாக நடந்து வரும் துரோக வரலாறுதான். மக்கள், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்துக்கு எதிராய் எப்போதெல்லாம் போராடினரோ அப்போதெல்லாம், காங்கிரசு மக்களை அன்னியனுக்குக் காட்டிக்கொடுத்தே வந்துள்ளது. (புன்னபுரா, சவுரிசவுரா, தெலங்கானா உழவர் எழுச்சிகள், பகத்சிங்கின் புரட்சிப்படை ஆகியவற்றுக்கு எதிராக இருந்தமை).

பாஜகவின் மூல வேரான இந்துமகாசபையும் ஆர் எஸ் எஸ் ம், மற்ற இந்துவியாதிகளும் இதே மாமா வேலையைத்தான்(விளக்கு பிடித்தல்) 1947க்கு முன்னரும், பின்னரும் செய்தனர் (வெள்ளையனே வெளியேறு, தல்வார் புரட்சி ஆகியவற்றிற்கெதிராக வேலை செய்தமை). இன்றும் தொடர்கின்றனர்.

ஒட்டுண்ணிகளை அழிக்கும் வீரிய மருந்து – உழைக்கும் வர்க்கம்:

வந்தே மாதரம் பாடி நம்மை ஏமாற்றும் அரசியல் ஒட்டுண்ணிகளும், அவர்களின் எச்சில் பொறுக்கி அல்லக்கைகளும் நம்மைப் பார்த்து ‘வந்தே ஏமாத்துறோம்’ எனச்சொல்வது கேட்கிறது.

இந்த தேசத்தின் நலன்களையோ, தேசத்தின் செல்வங்களையோ, உழைப்பாளர்களையோ மதிக்காமல், அவற்றுக்கெல்லாம் எதிரானவர்களாய் நடந்து கொண்டு, வெறுமனே ‘வந்தே மாதரம்’ போன்ற பஜனைகளை தூக்கிப்பிடித்துக்கொண்டு ‘போலி தேசப்பற்று’ பேசி அதற்கென ‘நாய்ச்சண்டை இடுவது’ எவ்வாறு சாத்தியமாகின்றது?

மக்களிடம் நாம் உண்மையான அரசியலை – அதாவது ஏகாதிபத்தியத்தை, அதற்கு நக்கிப்பிழைக்கும் காங்கிரசு, பாஜக கூட்டத்தை – பற்றி பேசத்தொடங்க வேண்டும். அவர்களின், இந்த அரசின் மக்கள் விரோத போக்கை அம்பலப்படுத்த வேண்டும்.

பிளாக்ஸ்பாட்டுகளில் நுழைந்து அங்குள்ள பல போலி தேசிய கூமுட்டைகளை உடைக்க வேண்டும்.

கற்பக விநாயகம்

”ஓடுறான் புடி” என கூவிக்கொண்டு இரத யாத்திரை வரும் அத்வானியின் யோக்கியதை!

அத்வானியின் ஹவாலா ஊழல், அருண்ஷோரி, பிரமோத்
மகாஜன் ஆகியோரின் தொலைத் தொடர்பு ஊழல், பங்காரு லட்சுமணன் லஞ்சம் வாங்கி கையும் களவுமாக அம்பலப்பட்ட விவகாரம், கார்கில் சவப்பெட்டி ஊழல் என்று நாறிப் போன பா.ஜ.க.வின் யோக்கியதை இன்று ஜனார்த்தன ரெட்டி, எடியூரப்பா என சந்தி சிரிக்கிறது. இவற்றையெல்லாம் மூடிமறைத்துவிட்டு ஏதோ யோக்கிய சிகாமணிகளைப் போல ஊழல் எதிர்ப்பு இரத யாத்திரை என கிளம்பிட்டாரு அத்வானி.

இவர்களை அம்பலப்படுத்தி புரட்சிகர அமைப்புகளின் சுவரொட்டி பிரச்சாரம்.

**************

பாஜகவின் ஊழல் எதிர்ப்பு நாடகத்தை அறிய வினவில் வந்த கட்டுரைகள்:

அத்வானியின் இரத யாத்திரை “ஓடுறான் புடி”

  • முஸ்லீம் எதிர்ப்பும், இந்துமத வெறியின்

    முகமூடி மூலைக்கு மூலை கிழிந்து தொங்குது!

  • நிலத்திருடன் முதலமைச்சராம்!

         நிலக்கரி திருடன் அமைச்சராம்

  • ஊழல் எதிர்ப்பு யாத்திரை நடத்தும்

         அதிவானி சொல்கிறார்  “ஓடுறான் புடி”

**************************

மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகம்

புரட்சிகர மாணவர்-இளைஞர் முன்னணி

புதிய ஜனநாயகத் தொழிலாளர் முன்னணி

பெண்கள் விடுதலை முன்னணி

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

‘கண்ணை மறைக்கும் காவிப் புழுதி’

விஸ்வ இந்து பரிஷத் அசோக் சிங்கால் – அண்டப்பொய் விஷம பிரச்சாரம்

தெகல்கா வாக்குமூலங்கள் :இந்து பாசிசத்தின் உளவியல்!

பாலாறும், தேனாறும் ஓடுதாம் குஜராத்தில்!!

குஜராத்து ஒளிருகிறது என்றும், ரத்தக் கறை படிஞ்ச கைனாலும் ஊழலற்ற ஆட்சி கொடுக்கும் உத்தமரய்யா நம்ம மோடி, அவர்தான் இந்தியாவ வாழ வைக்கப் போற தெய்வம்மய்யா என்றும் வெளக்கமாத்து மோடிக்கு பார்ப்பன பட்டுக் குஞ்சலங்கள் காவடி எடுத்து ஆடின. இவர்களின் பிரச்சாரத்தையும் உண்மை என்று நம்பி ரொம்ப நல்லவர்களாம், பாசிட்டிவ் திங்கிங் ‘எல்லாம் தெரிஞ்ச ஏகாம்பர’ பிரிவு ஒன்றும் கூத்தாடியது.

இந்தியாவின் டிராபிக் ராமசாமி(நன்றி பாரதி தம்பி) அன்னா ஹசாரே வேறு தனது உண்ணாவிரத நாடகத்தின் முடிவில் மோடியின் குஜராத்து ஒளிருது, அங்கு நடக்கும் ஆட்சி வடிவை பிற மாநிலங்களும் பின்பற்றனும் என்று வெறும் உரலை இடித்துக் கொண்டிருந்த பட்டுக் குஞ்சலங்களுக்கு சிறிது அவலை எடுத்துப் போட்டார். இதில் மோடிக்கு விளம்பரம் கிடைத்ததோ இல்லையோ ஹசாரேயின் டவுசர் கழண்டு காவி கோமணம் பல்லிளித்து விட்டது.

இதோ, சுதாரித்துக் கொண்ட ஹசாரே குஜராத்து வளர்ச்சியின் அருகதை என்னவென்று சொல்லியுள்ளார். ‘குஜராத்தில் ஊழல் மலிந்து கிடக்கிறது என்றும் மது விலக்கு சட்டமிருந்தும் கூட சாராய வெள்ளம் ஓடுகிறது என்றும், ஏழை விவசாயிகளிடமிருந்து நிலத்தை அபகரிக்கும் மோசடி கோலோச்சுகிறது’ என்று போட்டுடைத்துள்ளார்.

கூடப் போன அக்னிவேஷ் அவர்கள், குஜராத்து ஒளிர்வதற்கு சிரியல் பல்பு போட்டு கரண்டு சப்ளை பன்னுபவர்கள் யார் என்று நேற்று சொல்லியுள்ளார். ‘அமெரிக்க ஊடக மாமாக்களின் உதவியுடன் குஜராத்தின் வளர்ச்சி பற்றி பொய்யான சித்திரத்தை முன்னிறுத்துகிறார்கள்’ என்றுள்ளார் அக்னிவேஷ் (மாமா – வார்த்தை உதவி நாம்). இவிங்களோட போன கெஜ்ரிவால்னு ஒருத்தர், இப்படியே நிலத்த புடுங்கினு இருந்தா குஜராத்தில் உள்நாட்டுப் போர் வெடிக்கும் என்றுள்ளார்.

ஏற்கனவே குஜராத்து வளர்ச்சியின் தராதரம் என்னவென்பதை பலரும் தொடர்ந்து அம்பலப்படுத்தி எழுதி வருகிறார்கள். ஆயினும் ஏகாதிபத்திய சுரண்டல் வேட்கைக்கு பொருத்தமாக திட்டங்களை மின்னல் வேகத்தில் நடைமுறைப்படுத்த குஜராத்து போன்று அரசு பாசிசம் இருக்குமிடங்கள் வசதியாக இருக்கின்றன. எனவேதான் இதனை ஒரு மாடலாக அனைத்து ஊடகங்களும் முன்னிறுத்துகின்றன. ஆனால் அங்கோ உண்மையில் விவசாயிகள், தாழ்த்தப்பட்டவர்கள், பழங்குடியினர், பெண்கள், முஸ்லீம் சிறுபான்மையினர் என பல மக்கள் பிரிவினரும் அரசியல்-பொருளாதார-கலாச்சார ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டு சுரண்டப்படுகிறார்கள். தொழிலாளர்கள் உரிமைகள் ஏதுமற்று அற்பமான உரிமைகளை கோருபவர்கள் கூட பயங்கரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்படுகிறார்கள். இந்து மதவெறி பயங்கரவாதமும், அரசு-ஏகாதிபத்திய பயங்கரவாதமும் சேர்ந்து ஒடுக்குகின்றன குஜராத்தில்.

குஜராத்தில் சாராய ஆறு மட்டும் ஓடவில்லை. தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின், முஸ்லீம் சிறுபான்மையினரின் ரத்த ஆறும், விவசாயிகளின், தொழிலாளர்களின் கண்ணீர் ஆறும் சேர்ந்தே ஓடுகிறது. இதனைத்தான் வளர்ச்சி என்கிறார்கள் மக்கள் விரோதிகள். இதற்கு இசைப் பாட்டு பாடுகிறார்கள் யுப்பி வர்க்க அல்பைகள்.

-அசுரன்

இவையெல்லாம் தற்செயலானவையல்ல. ஆயினும் அப்படித்தான் நம்ப விரும்புகிறோம் அல்லவா??!!!

குஜராத் இனப் படுகொலைகள் அரசே திட்டமிட்டு செயல்படுத்திய ஒன்று என்பதை தெஹல்கா விடியோக்கள் அம்பலப்படுத்தின. இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த செய்தியை தமது பத்திரிக்கைகளில் வெளியிடாமல் கள்ள மௌனம் சாதித்தன அனைத்திந்திய பத்திரிக்கைகளும். செத்து சுண்ணாம்பாகிப் போன டாயானாவை பற்றியும், சாகாமலேயே வலம் வந்து கொண்டிருக்கும் உலக அழகி ஐசுவர்யாராய் அவரது கணவர் சகிதம் நகர்வலம் வருவது பற்றியும், இன்ன பிற பிராசாந்த், வரலட்சுமி உள்ளிட்ட உள்குடும்ப விவகாரங்கள் பற்றியும் ருசிக்க ருசிக்க புகைப்படங்களுடன் வெளியிடும் இந்த பத்திரிக்கைகள் தெஹல்கா பற்றி மௌனம் காத்தது காரியப் பூர்வமானது. தற்செயலானது அல்ல.

ஒருவன் எதை பேசுகிறான் என்பது மட்டுமல்ல எதை பேசாமல் மௌனம் காக்கிறான் என்பதும் மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததே. இது போன்ற குழப்பங்களுக்கும் ஊகங்களுக்கும் அவசியமில்லை என்று குமுதம் பத்திரிகை வெளிப்படையாகவே தனது RSS சார்பை, பார்ப்பன பாசத்தை வெளிப்படுத்தியுள்ளது.

ஜனவரி முதல் வாரத்துக்கான குமுதத்தில் கடைசிப் பக்கங்களில் வந்துள்ள தலையங்கத்திலும், அதற்க்கு அடுத்த பக்கங்களில் இல. கனேசனுடைய கருத்து தொகுப்பு என்ற பெயரிலும் தனது இந்த வர்க்க பாசத்தை விளம்பரப்படுத்தி நமது வேலையை மிச்சப் படுத்தியுள்ளது குமுதம் ‘செட்டியார் அன் கோ’ பத்திரிகை. குமுதம் பத்திரிகையின் அப்பட்டமான பார்ப்பன கொழுப்பை பேசும் முன்பாக அதனது மறைமுக பார்ப்பன நடவடிக்கைகளை சிறிது பார்த்து விடலாம்.

தமிழர்களை அடித்து மிரட்டி பந்தாடி வரும் அதே மலேசியாவில் அப்படிபட்ட சமபவங்கள் எதுவுமே நடக்கவில்லை என்பது போல செட்டியார் சாதி வெறியர்கள் தமது சாதி பெருமையை பறைசாற்றி மாநாடு நடத்துகிறார்கள். தமிழ், தமிழர்கள் என்று வரிக்கொருமுறை அறிவித்துக் கொண்டு தமது சாதி பாசத்தை தமிழ் முகமுடியில் மறைக்கும்
நரித்தனம் வேறு. ஆயினும் மலேசிய தமிழர்களின் உரிமைகள் குறித்தோ மலேசிய அரசின் பாசிச நடவடிக்கைகள் குறித்தோ எதுவும் காட்டிக் கொள்ளவில்லை இந்த மாநாட்டில். அந்த மாநாட்டில் குமுதம் இதழ் உரிமையாளர் ஜவஹர் பழனியப்பன் என்பவன் பேசுகிறான் தனது சாதி பெருமையை. இதை கட்டுரையாக வெளியிட்டுள்ளனர். இப்படி வெளிப்படையாக சாதி பெருமை பேசும் இழி பண்பை அவர்கள் விளம்பரப்படுத்துவது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல.

இதே இதழில் இதற்க்கு முந்தைய பக்கத்தில் தமிழகத்தை இருளில் தள்ளிய கழக ஆட்சி என்று ஒரு கட்டுரை. தமிழகம் ஏதோ பிறரது ஆட்சியில் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது போலவும். கழக ஆட்சியில்லாத பிற மாநிலங்கள் எல்லாம் மிக பிரகாசமாக ஒளிர்ந்து கொண்டுள்ளது போலும். தமிழகத்தின் சாபக் கேடுகளுக்கு பின்னால் இருப்பது எல்லாம் கழக ஆட்சியே காரணம் என்பது போலும் அர்த்தம் வரும் வகையில் கழகம் என்ற சொல்லை கவாளித்தனமாக பயன்படுத்தும் ஒரே கும்பல் தமிழக பார்ப்பன கும்பல்தான். தலைப்பை பார்த்தவுடன் இந்த சந்தேகம் நமக்கு வந்ததால் எழுதியவர் யார் என்று பார்த்தால் அது ‘சாவித்திரி கண்ணன்’ என்ற பெண்மனி. பாப்பாத்தியாக இருக்க வாய்ப்புகள் அதிகம் என்பதே நமது கருத்து.

ஆதாம் பால பிரச்சினையின் போது கருணாநிதி மீது பழி போட்டு அவரை கண்டனம் செய்து எழுதப்பட்ட குமுதம் கட்டுரையும் கூட பாப்பாத்தி எழுதியதுதான் என்பது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல. இதே இதழின் கடைசிப் பக்கத்தில் பயோடேட்டா பகுதியில் கருணாநிதியின் சமீபத்திய சாதனை என்று ‘ராமர் பால பிரச்சினையில் மீண்டு வந்தது’ என்று எழுதியுள்ளது இந்த பார்ப்பன குசும்பு பிடித்த மேல்சாதி வெறி பத்திரிகை. இது நமக்குத்தான் அசிங்கம். சூத்திரன் கருணாநிதியை பாப்பான் நாக்கை வெட்டுவேன் என்று மிரட்டுகிறான். நீதிமன்றம் ஞாயிற்றுக் கிழமை கடையை திறந்து வைத்து மிரட்டுகிறது. பத்திரிக்கைகள் எல்லாம் சேர்ந்து மனு நீதியின் அடிப்படையிலேயே பார்ப்பானின் கேடுகெட்ட திமிர்த்தன துடுக்குப் பேச்சை விமர்சனம் செய்யாமல் நியாயமான கேள்வி கேட்ட கருணாநிதியை விமர்சிக்கின்றன. தினமலம் பத்திரிகை முதல் பக்கத்தில் தினமும் கருணாநிதியை கேவலப்படுத்தி எழுதுகிறது. பார்ப்பான் எல்லாம் ஒற்றுமையாக கூடி நின்று ஒப்பாரி வைத்து இதை ஏதோ பொது பிரச்சினை என்று ஆக்கிவிடுகிறார்கள். தீடீரென்று பார்த்தால் கருணாநிதியை தாக்காமல் ராமர் பாலம் குறித்து ஒரு கட்டுரை தினமலம் பத்திரிகையில் உள் பக்கத்தில் அமுக்கி வாசித்து வருகிறது. என்னாடயிதி அதிசயம் என்று பார்த்தால் அதே பத்திரிகையில் பொதுப் பணித்துறை விளம்பரங்கள் பக்கத்துக்கு பக்கம் வாரியிறைத்து நிறைந்து கிடக்கிறது. கருணாநிதியும் ராமன் ஒரு நல்ல இளவரசன் என்பது போல எதையெதையோ சொல்லி பார்ப்பன கும்பலுடன் சமரசம் செய்து கொள்கிறார். இதுதான் பயோடேட்டா பகுதியில் குமுதம் பத்திரிக்கை திமிர்த்தனத்துடன் தனது பார்ப்பன குசும்பை, ஊளை கொழுப்பை ஒழுக விட அடிப்படை.

முன்பொருமுறை குமுதம் பத்திரிகையுடன் அவரது முதல் சண்டையின்(எதிரிகளாக இன்றுவரை இருவரும் செயல்படும் அளவு இந்த சண்டை இருந்தது) போது கருணாநிதி குமுதம் நிருபரை இவ்வாரு மிரட்டினார் ‘நான் அடிச்சா நீ தாங்குவயாயா?” என்று. இதோ இன்று பார்ப்பன ஊழை கொழுப்பெடுத்த குமுதம் ஒட்டு மொத்த தமிழக உழைக்கும் மக்களையும், மனிதாபிமானிகளையும் அவமானப்படுத்தி பார்ப்பன திமிரை பத்திரிகையில் எழுதுகிறது. வாசகனோ நமீதாவின் அரைடவுசர் படம் தூக்கத்தை கெடுத்தது என்று வாசகர் கடிதத்தில் ஒப்பாரி வைக்கிறான்.

இந்த குறிப்பிட்ட இதழுக்கு முந்தைய வாரத்தில் வெளிவந்த குமுதம் இணைப்பு இதழ் ‘மினி குமுதம் – வீட்டு உபயோக குறிப்புகள்’ இதழில் முதல் சில பக்கங்களில் முக்கியமானவர்களாக முன்னிறுத்தப்பட்டவர்கள் அனைவரும் பார்ப்பன பெண்களாக இருந்ததும் கூட தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல. அதே இதழில் அரசு பதில்கள் பகுதியில் ஒரு கேள்வி கேட்க்கப்பட்டது, “தெஹல்கா செய்தி பொலியாக இருக்கலாம் என்று சோ சொல்கிறாரே?” என்று. அதற்க்கு அரசு பதில் பின்வருமாறு சொன்னது, “‘சோ’ பூசனிக்காயை சோற்றில் மறைக்கலாம் ஆனால் யானையை சோற்றில் மறைக்க முயற்சி செய்கிறார்” என்று பகடி செய்தது. அதற்க்கு அடுத்த வாரத்தில் இதே பொய்யை அதாவது தெஹல்கா வீடியோ ஒரு போலி என்று கூறி கட்டுரையில் பேசுகிறார் இல. கனேசன். இதிலிருந்து நாம் புரிந்து கொள்வது என்னவென்பது இருக்கட்டும், ‘சோ’ என்ன புரிந்து கொள்ளலாம் என்றால் யானையை சொற்றில்தான் மறைக்க முடியாது ஆனால் கட்டுரை முழுவதும் பொய்யாக எழுதுவதன் மூலம் மறைக்கலாம் என்று குமுதம் சோவுக்கு பாடம் எடுக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ளலாம். சோ என்ற பார்ப்பன இரட்டை நாக்கு மொட்டை குசும்பனுக்கே பாடம் எடுக்கும் அளவு குமுதம் செட்டியார் கும்பல் பார்ப்பன கொழுப்பேறி உள்ளது என்று வேண்டுமானால் நாம் புரிந்து கொள்ளலாம். மோடியின் பெருமை பேசி பார்ப்பன பொய் பரப்பும் அந்த இல கனேசன் கட்டுரைக்கு தலைப்பு‘மோதி மிதித்த மோடி!’.

அரசு பதில்கள் பகுதியில் சோவை காலை வாரியதாக வாசகர் முன்பு நாடகம் ஆடிய அதே குமுதத்தில் பயோடேட்டா பகுதியில் கலைஞருக்கு ஒரு சொட்டு போடுகிறது குமுதம். எதற்க்கு?…. நீண்ட கால சாதனையாக திராவிட கொள்கைகளை விடாமலிருப்பதற்க்காகவாம். அதென்ன கலைஞருடைய அந்த விடாத திராவிட கொள்கை? நேற்று இராமன் எந்த இன்ஞினியரிங் காலேஜ் என்கிற மிகச் சாதாரணமான கேள்வி கேட்டுவிட்டு இன்று ராமன் ஒரு சிறந்த இளவரசன் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை என்று சரண்டர் ஆகிவிட்டு, நாளை இந்த விசயத்தை முதல் பக்கத்தில் எழுதி அசிங்கப்படுத்தும் தினமலம் பத்திரிக்கைக்கு பொதுப்பணித்துறை விளம்பரங்களை அள்ளிக் கொடுப்பதன் மூலம் திரை மறைவு ஒப்பந்தம் போட்டுக் கொள்வதுதான் திராவிட கொள்கை என்று குமுதம் சொல்லாமல் சொல்கிறது. ஏனேனில் இந்த சம்பவங்கள் எப்படி நடந்திருக்கும் என்று நம்மால் கற்பனை செய்து கொள்ள முடிகிறது. இவையெல்லாம் குமுதத்திற்க்கு தெரியாமல் இருந்திருக்காது.

நம்ம பையன் ஒரு கதை எழுதிருக்கான் உங்க பத்திரிக்கையில பிரசுரம் செஞ்சுடரேலா என்பதில் ஆரம்பித்து பார்ப்பன உயர் வர்க்க குடும்பங்கள் தமிழக பத்திரிக்கைகளில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் விசயம் கொஞ்சம் கூர்மையாக இந்த பத்திரிகைகளை வாசித்தாலே புரியக் கூடிய ஒன்றுதான். தெஹல்கா அம்பலப்படுத்தலை தொடர்ந்து கூட இந்த பத்திரிக்கைகளுக்கு இதே வட்டங்களிலிருந்து தெளிவான இன்ஸ்ட்ரெக்சன்ஸ் வந்திருக்கும் என்பதுதான் நமது அனுமானம். அரசு மற்றும் அரசாங்க வட்டங்களில் இந்த பார்ப்பன பயங்கரவாத கும்பலின் நெருக்கத்திற்க்கு மலர்மன்னன் என்ற பார்ப்பன RSS குண்டனுக்கு அவன் மண்டைக்காடு கலவரத்தை
அரங்கேற்றிக் கொண்டிருந்த பொழுது உதவிய அன்றைய போலீசு துறை அமைச்சர் எம் ஜி ஆர் என்கிற சிகப்பு விஜயகாந்தே நல்லதொரு உதாரணம்.

மோடியின் பெருமை பேசி RSS பத்திரிகையாக தன்னை விளம்பரப்படுத்தியுள்ள ஜனவரி மாத முதல் வார இதழில் அந்த குறிப்பிட்ட தலையங்கத்தில் குமுதம் என்ன எழுதியுள்ளது?

“மத வாதத்திற்க்கு கிடைத்த வெற்றியா என்று கூட விவாதங்கள் நடக்கின்றன. ஆனால் குஜராத் மாநிலத்தில் மோடி ஆட்சியில் உருவான விளைவுகளை மதக் கண்ணாடியைக்கழற்றிவிட்டு பார்த்தாக வேண்டும்.” – குமுதம்.

மோடி ஆட்சியில் உருவான முக்கிய விளைவான, சமூகத்தை மதத்தின் அடிப்படையில் பிளவு படுத்தியதையும், வெறும் புரளியின் அடிப்படையிலேயே 3000 முஸ்லீம்களை கொன்று குவித்ததையும், அதை பெருமையாக சொல்லிக் கொண்டு இன்றுவரை திமிராக வலம் வருவதையும் மனிதாபிமானமுள்ளவர்கள் கண்டிப்பதும், குற்றவாளிகளுக்கு தண்டனை கிடைக்க வேண்டும் என்று கோருவதும் குமுதத்தின் அகராதியில் மதக் கண்ணாடி போட்டுக் கொண்டு பார்ப்பதாம். இந்த தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் கூட மதவெறி துவேசத்தை இன்னும் ஒரு மடங்கு அதிகமாக பேசிய மோடி, தனது வெற்றிக்கு சமூகத்தை மதத்தின் அடிப்படையில் பிளந்ததையே நம்பியுள்ளார் என்பதை சொல்லாமல் சொல்கிறார். ஆனால் பார்ப்பன வெறி பத்திரிகை குமுதமோ இப்படி விமர்சனம் செய்வதை, மனிதாபிமானியாக இருப்பதை மதக் கண்ணாடி அணிந்திருப்பதற்க்கு ஒப்பானது என்று சொல்கிறது. பார்ப்பனியத்திற்க்கு எதிராக பேசினாலே அதை போலி மதச் சார்பின்மை என்று சாணியடிக்கும் RSS கும்பலின் அதே தந்திரம்தான் மனிதாபிமானத்தை மதக் கண்ணாடி என்று சாணியடிக்கும் குமுதத்தின் இந்த கருத்திற்க்கும் பின்னால் உள்ளது.

“76,000 கோடி அளவிற்கு அபாரமாக முதலீடு குவிந்திருப்பதை ரிசர்வ் வங்கியே உறுதிப்படுத்தியிருக்கிறது. பொருளாதாரம் 10.6 % உயர்ந்திருக்கிறது. கிராமங்களுக்கு மின் விநியோகம் சீரமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. விவசாயத்திலும் சாதனை நிகழ்ந்திருக்கிறது.” – குமுதம்.

இப்படி குஜராத்தின் வளர்ச்சி என்று குமுதல் பட்டியலிடும் எதுவும் அந்த மக்களின் வாழ்க்கைத் தரம் உயர்ந்ததற்க்காக ஆதரமாக இல்லை. இந்த அளவுகோல்களை இந்தியா முழுவதற்க்கும் கூட பொருத்திப் பார்த்து மோடியை விட மன்மோகன் சிங் சூப்பர் என்று நிறுவ முடியும். ஆனால் இவை உண்மையில் மக்களை மிக மோசமான நிலைக்கு தள்ளியுள்ளன என்பதை அங்கு விவசாயத்தில் நிகழ்ந்துள்ள தற்கொலைகளே சாட்சி சொல்லும். இந்தியாவின் தற்கொலை சிறப்பு பொருளாதார மண்டலங்கள் எனப்படும் மாநிலங்களில் ஒன்றாக தகுதி பெறும் நிலையிலேயே குஜராத் உள்ளது. குஜராத் விவசாயிகள் தற்கொலையை மறைத்து விட்டது மோடி அரசு என்று பஜகாவினுடைய விவசாயிகள் சங்கமான கிசான் சபா குற்றம் சாட்டுகிறது. குஜராத்தின் உணவு உற்பத்தி இந்த ஒரு வருடத்தில் மட்டும் 10 லட்சம் டன்களுக்கும் மேல் குறைந்து விட்டது. ஒவ்வொரு குஜராத்க்காரனின் தலை மீதும் 19 ஆயிரத்து சொச்சம் ரூபாய் கடன் இந்த ஒரு வருடத்தில் ஏறி உள்ளது. குஜராத் தனது தகுதியை மீறி கடன்களை குவித்துள்ளது என்று பா சிதம்பரம் குற்றம் சாட்டுகிறார். கேள்வி முறையின்றி குஜராத் வளங்களை சுரண்டுவதற்க்கு பன்னாட்டு கம்பேனிகளுக்கு உரிமை கொடுக்கும் பாசிச சூழலை உருவாக்கியுள்ளதை நாம் விமர்சனம் செய்வதைத்தான் மதக் கண்ணாடி போட்டு பார்க்காதே என்று அவதூறு பேசுகிறது குமுதம். விவசாயம் குறித்து ஒரேயொரு புள்ளிவிவராமவது போட்டு எழுதலாமே குமுதம் பத்திரிக்கை? ஏன் ஒரே வரியில் விவசாயம் வளர்ந்துள்ளது என்ற பொய்யை – ஒரு திமிங்கலத்தையே தனது தலையங்கத்தில் மறைத்துவிட்டது குமுதம்? படிக்கும் வாசகன் நமீதா எந்தளவுக்கு மறைக்காமல் காட்டுகிறாள் என்பதில்தான் ஆர்வமாக இருப்பான் என்று தெரிந்த திமிர்தான் இதற்க்கு அடிப்படை. உண்மையில் குஜராத் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களையும் விட சோசியல் இண்டெக்ஸ் எனப்படும் சமூக முன்னேற்றத்திற்க்கானஅளவுகோலில் மிக மோசமாகவே செயல்பட்டுள்ளது.

RSS பிரச்சாரமாக வந்துள்ள இந்த தலையங்கத்திற்க்கு முந்தைய பக்கங்களில் வந்துள்ள “தமிழகத்தை இருளில் தள்ளிய கழக ஆட்சிகள்” என்ற கட்டுரையும் இந்த RSS தலையங்கமும் வெவ்வேறல்ல. தலையங்கத்தில் குஜாராத் ஒளிர்கிறது என்ற இந்துத்துவ பிரச்சாரமும், அந்த கட்டுரையில் தமிழகம் இருளில் என்ற திராவிட அரசியல் மீதான வெறுப்பு பிரச்சாரமும் சரியான தாள சுதியில் இணைந்து ஒலிக்கும் வகையில் RSS பார்ப்பன குசும்புக்கு ஏற்ப இசையமைக்கப்பட்டது.

“2002 ல் குஜராத்தில் நடந்த கோத்ரா சம்பவத்துடன் மோடியை தொடர்படுத்தும் சில பதிவுகள் ஊடகத்தில் பரபரப்பாக வெளிவந்தன.” – குமுதம்.

அதாவது குஜராத்தில் நடந்தது கோத்ரா என்ற ரயில் எரிப்பு சம்பவம்தானாம். குஜராத்தில் 57 கரசேவக வெறிநாய்கள் இறந்ததுதான் குமுதத்தின் கண்களில் நிற்கிறதா என்றால் இல்லை அன்பர்களே. இந்த வரிகளின் மூலம் குஜராத் முஸ்லீம்கள் மீதான இன அழிப்பு படுகொலை தாக்குதலை கோத்ரா மூலம் நியாயப்படுத்தி பொதுமக்கள் ஆதரவை தக்க வைக்கும் அதே மோசடியான RSS வித்தையைத்தான் குமுதம் செய்கிறது. இவர்கள் யாரும் தப்பித் தவறி கூட கோத்ரா ஒரு விபத்து என்ற பலமுறை நிரூபிக்கப்பட்ட உண்மையை தமது பத்திரிகையில் எழுதியதில்லை. குஜராத் படுகொலை குறித்து பேச வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டால் கூட இப்படி கோத்ரா சம்பவம் என்றே குறிப்பிட்டு பேசுவார்கள். இதன் மூலம் குஜராத் படுகொலைகளை
நியாயப்படுத்துவதே இவர்களின் நோக்கம். கோத்ராவில் இறந்தவர்கள் மனிதர்களாக மதிக்க தகுதியுடையவர்களா என்பது தனிக் கேள்வி. ஆயினும் இந்த கோத்ரா சம்பவத்தை இவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் உள்ள மோசடியை சிறிது பார்த்துவிடலாம். காந்தி என்ற மிதவாத பார்பினியவாதியை கொன்ற கோட்சே என்ற கோழைப் பன்றி தனது கையில் ஒரு இஸ்லாமியனின் பெயரை பச்சை குத்தி கொண்டுதான் அதை செய்தான். இதன் மூலம் மக்களிடையே பரவும் முதல் செய்தி என்பது இஸ்லாமியர்கள் மீதான கோபமாக திரும்பி பார்ப்பனியத்தின் ரத்த வெறியை தீர்க்க உதவும் என்ற நரிப்புத்தியின் அடிப்படையிலேயே இதனை செய்தான் கோட்சே. இதே உளவியல் தந்திரத்தைதான் குஜராத்தில் கோத்ரா சம்பவம் நடந்தவுடன் RSS பார்ப்பன பயங்கரவாத கும்பல் செய்தது. இதோ இன்று வரை மக்களிடையே நிலவிவரும் கருத்து என்பது கோத்ரா சம்பவம் ஒரு இஸ்லாமிய/பாகிஸ்தானிய சதி என்பதே ஆகும். உண்மையில்லை என்று மறுக்க இயலாதா தெஹல்கா வீடியோவை பொய் என்றும் போலி என்றும் பேசும் இதே பார்ப்பன கும்பல்தான் கொத்ரா பொய்யையும், பாபர் மசூதி பொய்யையும், சேது பாலம் பொய்யையும் உண்மை என்பது போல பேசி மக்களிடம் வெறியை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊட்டி வளர்க்கின்றனர். குமுதம் அப்படிப்பட்ட கும்பலின் அதிகாரப் பூர்வ ஏடாக தன்னை அறிவித்துள்ளது என்பதுதான் சமீபத்திய செய்தி.

“மாநிலத்தில் நடந்த இந்த மாற்றங்கள்தான் மறுபடியும் மோடி வெற்றி பெற்றதற்கான அடிப்படை காரணம்”. – குமுதம்.

உண்மையில் குஜராத்தில் நிகழ்ந்துள்ள மாற்றம் என்பது இந்துத்துவ வெறியர்களின் பொய் பித்தலாட்ட பேச்சுக்களை கண் மூடித்தனமாக நம்பும் வகையில் சிறிது சிறிதாக மூளைச் சலவை செய்யப்பட்ட மக்கள் என்ற விசயமே ஆகும். குறிப்பாக கோத்ரா சம்பவம் நடந்து முடிந்தவுடன் அத்வானி என்ன சொல்கிறான்: “இது ஒரு அந்நிய நாட்டு சதி” என்று. அஹமதாபாத் மீட்டிங்கில் தொகாடியா என்கிற பன்றி பின்வருமாறு பேசுகிறது, “இராமாயணம் கதை உங்களுக்கு தெரியுமில்லையா? அதில் அனுமன் வாலுக்கு யார் தீ வைக்கிறான்?…. ராவணன்… அனுமன் என்ன செய்கிறார்?… லங்காவை எரித்து விடுகிறார்… இப்போ கோத்ராவில் எரிந்த பெட்டிதான் அனுமனுடைய வால். தீ வைத்தது யார்?… முஸ்லீம்கள்… அனுமன் இப்போ பறந்து போறார்… இலங்கையை எரிக்க போறார்…. இலங்கை எது?” இப்படி கூறிய பிற்ப்பாடு இஸ்லாமியர்கள் அதிகம் வாழும் பகுதிகளை பட்டியலிடுகிறான் இந்த பன்றி. இதே போல மோடியினுடைய பேச்சுக்கள் எல்லாமே குஜாராத்திகள் கத்தியால் வயிற்றில் சொருகிறான், எரிக்கிறான் என்று குறிப்பான வன்முறை செயல்பாடுகளை சொல்லி அவற்றை மக்கள் செய்யத் தூண்டும் வகையிலேயே இருந்தது. பழங்குடியினரையும், மலைவாசிகளையும் தனது NGO வேலைகளின் மூலம் லோன் வாங்கி தருவது உள்ளிட்ட விசயங்களால் தனக்கு விசுவாசமாக வைத்துக் கொண்டான். பிறகு கோத்ரா சம்பவம் நடந்தவுடன் அவர்களிடம் சென்று இதே பொய் பிரச்சாரத்தை செய்தால் அவன் இயல்பாகவே கோபம் கொண்டு வெறிச் செயலில் ஈடுபடவே செய்வான். திட்டமிட்டு சிறு சிறு கலவரங்கள் மூலம் ஒவ்வொரு பகுதியாக மக்களை பிளவு படுத்துவதும் பிறகு அந்த பிளவை பயன்படுத்திக் கொண்டு கோத்ரா அல்லது காந்தி கொலை அல்லது மண்டல் கமிசன் கோசுவாமி கோலை போன்று எதையாவது செய்து ஏற்கனவே உள்ள பிளவை வெறுப்பாக அறுவடை செய்து கொள்வதுமான பண்பாட்டு மாற்றம் தான் குஜராத்தில் அரங்கேறியுள்ளது. இதை நம்ப மறுப்பவர்களுக்கு இன்றைய கர்நாடகமும், சமீபத்திய தமிழக – தென்காசி கலவரமும், ஒரிஸ்ஸா கலவரமும் சாட்சியாக இருக்கின்றன. இந்த மாற்றங்கள் குறித்து குமுதம் பேசவில்லை.

இப்படி மக்கள் வெறியூட்டப்பட்டுள்ளதால்தான் படு அல்பத்தனமான பொய்களைக் கூட பார்ப்பன பயங்கரவாதிகளால் அங்கு விற்க முடிகிறது. எ-கா: இஸ்லாமியர்கள் இந்து பெண்களை கடத்திச் சென்று திருமணம் செய்வதன் மூலம் தமது மக்கள் தொகையை கூட்டிக் கொள்கிறார்கள் என்ற பொய்யை அவர்கள் வெகு சீரியசாக விவாதம் செய்வதை காணலாம். இதை தடுப்பதற்க்கென்றே ஒரு பயங்கரவாதி பிரபலமாக குஜராத்தில் உள்ளான். அவனை Frontline பத்திரிகை பேட்டியெடுத்து வெளியிட்டது. இஸ்லாமியனை மணந்த இந்து பெண்களை மட்டுமல்ல, தாழ்த்தப்பட்டவர்களை மணந்த மேல்சாதி பெண்களை மீட்பதும் என் கடமை என்று மார்தட்டுகிறான் அந்த மேல்சாதி வெறி சொறி நாய். மோடி என்கிற சொறி நாயோ மலம் அள்ளுவது தியானம் செய்வது ஆகும் என்று கூறி மலம் அள்ளும் சாதியைச் சேர்ந்தவர்களை தொடர்ந்து மலம் அள்ளச் சொல்கிறான். இதே குஜராத்தில் மலம் அள்ளுபவர்கள் உரிமை கேட்டு போராடிய போது அவர்கள் ஒடுக்கப்பட்டது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல. இப்படி மக்களை மத வெறி பார்ப்பனிய அடிமைத்தன போதையில் ஆழ்த்தியுள்ளதால்தான் குஜராத்தை மோடி கூட்டிக் கொடுப்பதை தட்டிக் கேட்க்க ஆளில்லை. SEZ என்ற பெயரில் அடிமாட்டு விலைக்கு நிலங்கள் பன்னாட்டு தரகு கம்பேனிகளுக்கு விற்க்கப்பட்டுள்ளது இதற்க்கு ஒரு உதாரணம் ஆகும். குஜராத்தின் மறுகாலனிய அடிமைத்தனம் என்கிற பண்பு மாற்றமும், பார்ப்பினிய அடிமைத்தனம் என்கிற பண்பும் தனித்தனியான நிகழ்வுகள் அல்ல. இவை ஒன்றையொன்று சார்ந்த விசயங்கள் அதனால்தான் குமுதம் பத்திரிகை தனது பார்ப்பனிய சார்பை பொருளாதார முன்னேற்றம் என்கிற பொய்யான பிரச்சாரத்தின் பின் நின்று கொண்டு வெளிப்படுத்துகிறது. இதை குமுதம் பத்திரிகை மட்டுமல்ல அனைந்திந்திய பத்திரிகைகளும் செய்கின்றன என்பது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல. இவை அவற்றின் வர்க்க சார்பையே காட்டுகின்றன.

இவையேல்லாவற்றையும் தொகுத்து பார்த்து படிக்கும் வாசகர்கள் இவர்களின் இந்த கள்ள உறவை புரிந்து கொள்ளமாட்டார்களா என்றால் அதற்க்கு குமுதம் வாசகர் கடிதம் பகுதியில் நமீதாவின் அரை டவுசர் படத்தை போட்டு தூக்கத்தை கெடுத்தது குறித்து குறை படும் வாசகரே சரியான பதிலை நமக்கு சூசகமாக சொல்கிறார்.

ஏகாத்மவாதம் என்கிற RSS சித்தாந்தத்தை உருவாக்கியவரை என்கௌன்டரில் போட்டுத் தள்ளிய (இவரை போட்டுத் தள்ளியது பார்ப்பன பயங்கரவாதிகள் என்றும் ஒரு கூற்று உண்டு. அவரை போட்டு தள்ளியது இன்றும் மர்மமாகவே இருக்கிறது, போட்டுத் தள்ளப்பட்டான் என்கிற ஒரு உண்மையை தவிர்த்து) அன்றைய CPMன் இன்றைய வாரிசு புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா அன்றைய RSSன் இன்றைய வாரிசான அத்வானியை நண்பர் என்று விளித்து – “நந்திகிராம் வரை வந்த அத்வானி என்னை சந்திக்காமல் சென்று விட்டாரே” என்று வருத்தப்படுவதும். அதற்கு அத்வானி பதிலுக்கு நண்பர் என்றே விளித்து ஆறுதல் சொல்வதும் தற்செயலானவையல்ல. மறுகாலனிய பொருளாதாரத்திற்க்கு ஏற்ற நிர்வாக வடிவமாக பெரும்பான்மை மக்களை அடிமைத்தனத்தில் வைத்திருக்கும் பார்ப்பனியமே இருக்கிறது என்பதாலேயே மோடிக்கு அனைத்திந்திய பத்திரிக்கைகளும் ஜால்ரா தட்டி ‘vibrant குஜராத்’ என்று கூவிக் கூவி பார்ப்பன பயங்கரவாதத்தை விற்க்கின்றன. குமுதம் உள்ளிட்ட RSS பத்திரிகைகள் குஜராத் ஒளிர்கிறது என்ற பிரச்சாரத்தின் பின்னே குஜராத் இனப்படுகொலைகளை மறக்க கோருவதும் இந்த அம்சத்திலேயே. ஏனெனில் மறுகாலனியத்தின் பெயரால் பார்ப்பனியம் ஒவ்வொருவர் செவிட்டிலும் அறைந்து கேட்கிறது ‘ஒன்று நீ எங்கள் பக்கம் இரு அல்லது புரட்சிகாரனாய் மாறிவிடு’ என்று. கலைஞர் சொல்கிறார் ‘நான் உங்கள் பக்கம்” என்று. ராமதாசோ, “என்னிடம் இந்த கேள்வி கேட்பதற்க்கு நான் எந்த வகையிலும் தகுதியில்லாதவன் மேலும் கர்நாடகத்தில் தேவகௌடா என்ன செய்கிறாரோ அதையேதான் இங்கு நான் செய்கிறேன் என்னை சந்தேகப்படாதீர்கள்” என்று தாழ்மையுடன் கூறி வாழும் பெரியார் பட்டம் ஒன்றே போதும் என்று பின்வாங்கிக் கொண்டார். அரசியல் அசிங்கம் வைகோ, விஜயகாந்த, சோம பானம் புகழ் சரத்குமார் உள்ளிட்டவர்கள் நாங்கள் அல்ரெடி உங்கள் பக்கம் உள்ளோம் என்று கூறிவிட்டனர். தனது பிறந்த நாளுக்கு ஊரெல்லாம் சுவரெழுத்து எழுதி அசிங்கம் செய்து வைத்து களைத்து போயிருந்த வீரமணியோ மோடியின் தேர்தல் வெற்றிக்கு காரணம் குஜராத கலவரம் குறித்து பேசியதுதான் என்று கூறி தான் சுயமரியாதை இயக்கத்தை சேர்ந்தவனல்ல RSS புரா வைத்து மறுகாலனிய சேவை செய்யும் பார்ப்பன பயங்கரவாதிகளின் சகலப்பாடியான பெரியார் புர டிரஸ்ட் ஓனர் என்பதை வெட்கமின்றி பறைசாற்றினார்.

பார்ப்பனியத்திற்க்கு சரியான அடி கொடுத்து அதை வைக்க வேண்டிய இடத்தில் வைத்து விட்டோம் என்று பெருமை பேசித்திரிந்தவர்களே இதோ உங்களது தலைவர்கள் எல்லாம் பார்ப்பனியத்தின் அடி பொடிகளாய் அவதாரமெடுத்து நிற்கின்றனர். பார்ப்பனியமோ விஸ்வரூபமெடுத்து தனது உடம்பெல்லாம பொய்யும் பித்தலாட்டமும் ஒழுக நிற்கிறது. மறுகாலனிய சேவை செய்து கொண்டே பார்ப்பனிய எதிர்ப்பு செய்வதாக பம்மாத்து செய்யும் முற்போக்கு சீமான்களே இப்போது பார்ப்பனியமும் ஏகாதிபத்தியமும் முச்சந்தியில் முத்தமிட்டு சரசம் செய்கின்றனவே? என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? அவர்கள் சரசம் செய்ய விளக்கு பிடிப்போமா? சாதிரீதியாக அணி திரண்டு ஒவ்வொருத்தரும் தனித்தனியே உரிமை கோரலாம் என்று பேன்ஸியான செயல் தந்திரம் பகன்ற கனவான்களே பார்ப்பனியத்தின் பலமே சாதி பாசத்தில் ஊறிய அடிமைகளாக மக்கள் இருப்பதுதான் என்ற உண்மை தெரிந்த பின்பு என்ன செய்வதாக உத்தேசம்? இன்னுமொரு பெரியார் அவதாரமெடுப்பார் என்று பகல் கனவு கண்டு கொண்டு பார்ப்பனியத்தின் பாதங்களில் படுத்துறங்குவதாக உத்தேசமா? இன்றைய பார்ப்ப்னியத்தை எதிர்க்க ஒரு பெரியார் போதுமா? சுயமரியாதையிழந்து பார்ப்பினியத்தின் அடிமைகளாய் வாழ்வதை விட, பெரியாரின் ஆவியை நம்முள் இறக்கிக் கொண்டு ஆயிரம், இரண்டாயிரம், லட்சம், கோடி பெரியார்களாய் கோடிக் கால் பூதமாக எழுந்து நின்று பார்ப்பனியத்தை வீதிகளில் சந்தித்து மண்டையொடைக்கலாம் அதற்க்கு தேவைப்படுவதோ பெரியாரியத்தின் சுயமரியாதையும், கம்யுனிசத்தின் மனிதாபிமனமும் அன்றி வேறல்ல.


முதல் பதிவு: அசுரன்

குஜராத் பாசிசத்தை தேர்வு செய்தது ஏன்?

இந்த முகமூடி எனக்கும் மக்களுக்கும் இடையே வலிமையான பிணைப்பை ஏற்படுத்தியது. நான் தாக்கப்பட்ட போதெல்லாம், என் வலியை மக்கள் உணர்ந்தார்கள்.”

(மோடியின் பேட்டி, டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நாளிதழ், டிசம்பர்25)

“அண்ணனே, தளபதியே, அம்மா, அய்யா’ என்று, தலைவனாகிய ஆண்டவனைத் தொண்டர்கள்

 தொழுது வழிபடும் “துவைத’ நிலையிலிருந்து, “அகம் பிரம்மாஸ்மி’ என்ற “அத்வைத’ நிலைக்கு, “நானே மக்களாக இருக்கிறேன்’ என்ற தூய பாசிச நிலைக்கு, இந்திய ஜனநாயகத்தை உயர்த்தியிருக்கிறார் மோடி.

தனது முகமூடிகளை இலட்சக்கணக்கில் சீனத்திலிருந்து இறக்குமதி செய்து, அவற்றை குஜராத் முழுவதும் விநியோகித்திருந்தார் மோடி. தலைவனை “முக’மாகவும், மக்களை வெறும் “பிரதிபிம்ப’மாகவும் மாற்றிவிட்ட இந்த “அத்வைத’ நாடகத்தில், அரசியல் எதிரிகள் மோடியை விமரிசித்த போது, முகமூடிகள் வலியால் துடித்ததில் வியப்பில்லை.

முன்பு, வாஜ்பாயி எனும் “மிதவாத மூகமூடி’யை அணிந்து கொண்டு பாசிசம் ஆட்சி நடத்தியபோது, அந்த முகமூடியின் மிதவாத ஒப்பனையைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பை, மதச்சார்பற்ற கட்சிகள் ஏற்றிருந்தன. அது பாசிசத்தின் முன்னுரை. இன்று ஒரு கொலைகாரனின் முகத்தைத் தனது முகமூடியாக அணிந்து கொண்டு, ஆனந்தக் கூத்தாடும் குஜராத் நமக்கு வழங்குவது பாசிசத்துக்கான பொழிப்புரை.

முஸ்லிம் இளைஞனை மணந்த இந்துப் பெண்ணின் வயிற்றைக் கிழித்து, சிசுவை எடுத்து எரித்துக் கொன்றதையும், அண்டை வீட்டு முஸ்லிம் பெண்களை பாலியல் வல்லுறவால் சிதைத்து, பின்னர் அவர்களைக் கசக்கிக் கொன்று போட்டதையும், குழந்தைகளைத் தீயில் வறுத்ததையும் பெருமை பொங்க அசைபோடும் கொலைகாரர்களை தெகல்கா படம் பிடித்துக் காட்டியபோது, “”இவர்கள் என்ன வகை மிருகங்கள்?” என்று அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனார்கள் பல வாசகர்கள். எந்த மண்ணில் அந்தப் பாசிசப் பிராணிகள் முளைத்து, தழைத்து வளர்ந்தனவோ அந்த குஜராத் மண், இந்த முகமூடிக் கூத்தின் மூலம் தன்னுடைய முகத்தை அடையாளம் காட்டியிருக்கிறது.

நீதி, கருணை அல்லது மனிதத் தன்மையின் சாயலையேனும் தமக்குள் காப்பாற்றி வைத்திருக்கும் ஒவ்வொருவரும், தெகல்கா இதழின் செய்தியைப் படித்த பின்னர் “எப்படியாவது மோடி தோற்றுவிட மாட்டானா!’ என்று தவித்தனர். தேர்தலுக்கு முந்தைய பல கருத்துக் கணிப்புகள், மோடியின் வெற்றியைத்தான் ஊகித்தன என்ற போதிலும், மோடி தோற்க வேண்டுமென்று ஏங்கினர். ஒருவேளை வெற்றியே பெற்றுவிட்டாலும், மோடியின் ஒரு முடியைக் கூடக் காங்கிரசு பிடுங்கப் போவதில்லை, என்பது தீர்க்கமாகத் தெரிந்திருந்தும், தெகல்கா கிளறிவிட்ட மனப்புண்ணின் ஆறுதலுக்காகவாவது, “மோடி தோற்கவேண்டும்’ என்று பலர் விரும்பினர்.

இனப்படுகொலையின் பிணவாடையை முகர்ந்தபடியேதான், குஜராத்தின் பெரும்பான்மை இந்துக்கள் 2002இல் மோடிக்கு வாக்களித்தனர் என்ற போதிலும், “”அது கோத்ரா சம்பவம் தோற்றுவித்த தற்காலிகக் கிறுக்குத்தனமாக இருக்கக் கூடும்” என்று தமக்குத் தாமே சமாதானம் கூறிக்கொண்ட பலர், 5 ஆண்டுகள் கடந்து விட்டதால் குஜராத்தின் இந்து மனோபாவத்திற்கு புத்தி தெளிந்துவிடும் என்றும், அதன் அடிமனதிலிருந்து “அறவுணர்ச்சி’ மேலெழும்பி 2002இன் அநீதிக்குப் பரிகாரம் வழங்கும் என்றும் நம்பிக்கையோடு எதிர்பார்த்தனர்.

தெகல்காவின் பேட்டிகள், இந்த எதிர்பார்ப்பை அதிகப்படுத்தின. இமை தாழாமல், சொல் தடுமாறாமல் தாங்கள் இழைத்த பஞ்சமா பாதகங்களை “திரைக்கதை’ போல வருணித்தார்கள் “குஜராத்தின் எழுச்சியுற்ற இந்துக்கள்’. “மாமிசம் தின்னும் “தமோ’ குணம் நிரம்பிய கீழ்சாதி அடியாட்படையின்’ வாயிலிருந்து மட்டுமல்ல, “சாக பட்சிணிகளும், இயல்பிலேயே “சத்வ’ குணம் நிரம்பியவர்களுமான’ பார்ப்பனபனியா உயர்சாதி இந்துக்களின் வாயிலிருந்தும் “ரத்தக் கவிச்சு’ வீசியது. இருப்பினும், குஜராத்தின் உயர்சாதி இந்துக்கள் மூக்கைப் பொத்திக் கொள்ளவில்லை. பெரும்பான்மை இந்து மனம், அதனைக் கண்டு அவமானத்தால் குறுகி, வெட்கித் தலைகுனியவில்லை. “வருந்துகிறோம்’ என்று மனதிற்குள் கூட முணுமுணுக்கவில்லை. முகம் என்ன செய்ததோ, அதையே முகமூடிகளும் பிரதிபலித்தன.

“”2002 சம்பவங்களுக்காக வருந்துகிறேன் என்று நீங்கள் ஒரு வார்த்தை கூறினால் அது காயம்பட்ட மக்களுக்கு ஆறுதலாக இருக்குமல்லவா?” என்று ஒரு தொலைக்காட்சிப் பேட்டியில் நரேந்திர மோடியிடம் கேட்டார் கரண் தாப்பர் என்ற பத்திரிகையாளர். மறு கணமே, அந்தத் தொலைக்காட்சிப் பேட்டியிலிருந்து வெளியேறினார் மோடி. தெகல்கா பேட்டிகளோ, குஜராத் தொலைக்காட்சிகளிலிருந்தே வெளியேற்றப் பட்டன. பிரதிபலிப்பு தோற்றுவிக்கும் “இடவல மாற்றம்’ என்பது, இதுதான் போலும்!

குஜராத் தேர்தல் முடிவு, காந்திய மத நல்லிணக்கவாதிகளையே கூட அதிர்ச்சியுறச் செய்துள்ளது. “”குஜராத்தை “இந்துத்துவத்தின் சோதனைச்சாலை’ என்று இனிமேலும் அழைக்க முடியாது; அது தொழிற்சாலையாகி விட்டது” என்கிறார் ஒரு பத்திரிகையாளர். “”குஜராத் ஒரு மாநிலமல்ல, அது ஒரு சித்தாந்தம்” என்று எச்சரிக்கிறார் குல்தீப் நய்யார். “”இனி இந்தியாவே குஜராத் தான்” என்று இரண்டு விரலைக் காட்டிக் கொக்கரிக்கின்றன மோடியின் முகமூடிகள்.

அத்வானியின் கூற்றுப்படி, இது பாரதிய ஜனதாவுக்கு ஒரு திருப்புமுனை. இது “ஆம்பளை ஜெயா’வின் வெற்றி என்பதால், ஜெயலலிதாவைப் பொருத்தவரை இது அவரது சொந்த வெற்றி. ஆளும் கட்சிக்கு எதிராக வாக்களிக்கும் (anti-incumbency) மக்களின் மனோபாவத்தை மீறி மோடி வென்றிருப்பதால், இந்த வெற்றிக்கு இந்துத்துவத்தைத் தவிர வேறு என்ன காரணம்? என்பதே மற்ற ஓட்டுக்கட்சிகளின் அக்கறைக்கு உரிய விசயமாக இருக்கிறது.

சங்க பரிவார அமைப்புகளும், லூவா படேல் சாதியைச் சேர்ந்த கேசுபாய் படேல், கோர்தன் ஜடாபயா போன்ற பா.ஜ.க தலைவர்களும், தொகாடியா போன்ற வி.எச்.பி தலைவர்களும், மோடியை எதிர்த்த போதிலும், போட்டி வேட்பாளர்களை நிறுத்தியும், காங்கிரசை மறைமுகமாக ஆதரித்த போதிலும், மோடி வென்றது எப்படி? மாயாவதியின் கட்சி வாக்குகளைப் பிரிக்காமல் இருந்திருந்தால், காங்கிரசு கூடுதல் தொகுதிகளில் வென்றிருக்கக் கூடுமா? மோடிக்கு மாற்றாக முதல்வர் பதவிக்கு காங்கிரசு சார்பில் யாரையும் முன் நிறுத்தவில்லை என்பதுதான், தோல்விக்கு அடிப்படையா? ஆதிக்க சாதியான படேல் சாதியினர் பா.ஜ.க வை எதிர்த்ததால், மற்றெல்லா சாதியினரும் பா.ஜ.க.வின் பக்கம் சாய்ந்து விட்டனரா? அல்லது உள்கட்சிப் பூசலால் பிளவு பட்டிருந்த இந்து ஓட்டு வங்கியை, தெகல்கா விவகாரம் தோற்றுவித்த இந்து உணர்வு, ஒன்றுபடுத்திவிட்டதா?… என தும்பிக்கை, காது, வால் என்று பிரித்து “யானை’யைத் தடவுகின்றன, தேர்தல் முடிவு குறித்த ஊடகங்களின் ஆய்வுகள்.

குஜராத் இனப்படுகொலை குறித்த பெரும்பான்மை இந்துக்களின் மனப்போக்கு என்ன? மோடியின் மறுகாலனியாக்க வளர்ச்சித் திட்டங்கள் குறித்த குஜராத் மக்களின் கண்ணோட்டம் என்ன<? அவை இந்தத் தேர்தல் முடிவுகளின் மீது செலுத்திய தாக்கம் என்ன? – என்ற கேள்விகளையே இந்த ஆய்வுகள் எதுவும் எழுப்பவில்லை. மாறாக, கேந்திரமான இவ்விரு பிரச்சினைகளையும், நமது பார்வையிலிருந்தே தந்திரமாக அகற்றி விடுகின்றன.

இந்தத் தேர்தல் முடிவல்ல, நமது பிரச்சினை. ஒருவேளை இத்தேர்தலில் காங்கிரஸ் வெற்றி பெற்றிருந்தால், அந்த வெற்றி, காந்திய மத நல்லிணக்க வாதிகளின் மனப்புண்ணுக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்திருக்குமேயன்றி, நிச்சயமாக அது இந்துத்துவத்தின் தோல்வியாக இருந்திருக்காது. “குஜராத் – இந்துத்துவத்தின் சோதனைச்சாலை’ என்ற நிலைமையை மாற்றுவதற்கான ஒரு துவக்கப் புள்ளியாகக் கூட இருந்திருக்காது.

···

குஜராத் தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்ட பிறகு, மோடி விடுத்த ஒரு சவால் மிகவும் முக்கியமானது. “”என்னுடைய தேர்தல் பிரச்சாரத்தின் எல்லாக் குறுந்தகடுகளையும், ஒரு நடுநிலையாளர் குழுவிடம் சமர்ப்பிக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன். அதில் மதவெறியைத் தூண்டக்கூடிய ஏதாவது ஒரு பேச்சைக் காட்டுங்கள். நான் தோல்வியை ஒப்புக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்” (டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா, டிசம். 25)

பாசிஸ்டுகளின் வழக்கமான “வாய்ச்சவடால்’ என்று இதனை ஒதுக்கிவிட முடியாது. இந்து, இந்துத்துவம், முஸ்லிம் என்ற சொற்களைத் தனது பிரச்சாரத்தில், மோடி அநேகமாக உச்சரிக்கவே இல்லை. அவற்றை உச்சரிக்காமலேயே, அவை தோற்றுவிக்கும் விளைவுகளை மோடியால் அறுவடை செய்ய முடிந்திருக்கிறது. காங்கிரசும், இந்தச் சொற்களைப் பயன்படுத்தவில்லை என்பதுதான், குரூரமான நகைச்சுவை. (இந்து பயங்கரவாதிகள் என்று ஒரே ஒருமுறை “திக்விஜய் சிங்’ பேசியதைத் தவிர).

“இந்துத்துவத்தின் சோதனைச் சாலை’ என்று அறியப்படும் ஒரு மாநிலத்தில், கிராமம் முதல் நகரம் வரை, இந்து பாசிச அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு மாநிலத்தில், இந்துத்துவத்துக்கு எதிராகப் பேசும் அமைப்புகள், திரைப்படங்கள், பத்திரிகைகள், கலைஞர்கள் யாராக இருந்தாலும், தாக்கித் துரத்தப்படுவார்கள் என்பது நிலைநாட்டப்பட்டிருக்கும் மாநிலத்தில், 2500 முஸ்லிம்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு, பல்லாயிரம் பேர் வீடு வாசலை இழந்து, கடந்த 5 ஆண்டுகளாக அகதி முகாம்களில் வாழ வேண்டியிருக்கும் ஒரு மாநிலத்தில், “இந்து பாசிசம்’ என்ற சொல்லையே பயன்படுத்தாமல், அதன் கொடூரத் தன்மையை அம்பலப்படுத்தாமல், மோடிக்குப் பெரும்பான்மையாக வாக்களித்திருக்கும் மக்களைத் தன் பக்கம் ஈர்ப்பதில், காங்கிரஸ் எவ்வாறு வெற்றி பெற்றிருக்க முடியும்?

இந்துத்துவத்தை எதிர்ப்பது இருக்கட்டும், காந்திய மத நல்லிணக்கத்தைப் பேசினால்கூட குஜராத் இந்துக்களின் வாக்குகளை இழந்து விடுவோமென்று, காங்கிரசு அஞ்சியது. மோடி முகாமிலிருந்து வெளியேறிய அதிருப்தியாளர்களும், 2002 இனப்படுகொலையின் குற்றவாளிகளுமான கோர்தன் ஜடாபயா, கேசுபாய் படேல், பிரவின் தொகாடியா போன்றோரை அரவணைத்துக் கொள்வதன் மூலம், படேல் சாதி வாக்குகளையும், மோடி எதிர்ப்பு இந்து வாக்குகளையும் அள்ளி விடலாம் என்று கணக்கிட்டது. இது முஸ்லிம் மக்களுக்கு அதிருப்தியை ஏற்படுத்தும் என்று தெரிந்திருந்த போதிலும், காங்கிரசை விட்டால் இப்போதைக்கு வேறு நாதி இல்லை என்ற முஸ்லிம் மக்களின் பரிதாபமான நிலைமையை, காங்கிரசு மிகவும் வக்கிரமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டது.

இது குஜராத் சூழ்நிலையைக் கணக்கில் கொண்டு காங்கிரசு வகுத்த தேர்தல் தந்திரம் மட்டுமல்ல. காங்கிரசே ஒரு மிதவாத இந்துத்துவக் கட்சிதான். அயோத்தி பிரச்சினைக்கு அடிக்கொள்ளியாக இருந்த ராஜீவ் காந்தி முதல், இன்று சேதுக் கால்வாய் விவகாரத்தில் பாரதிய ஜனதாவிடம் சரணடைந்த சோனியா காந்தி வரை இதற்குச் சான்றுகள் பல உண்டு. 2002 இனப்படுகொலையின் குற்றவாளிகளைச் சட்டபூர்வமாகத் தண்டிப்பதற்கு, ஒரு துரும்பைக் கூட காங்கிரசு எடுத்துப் போட்டதில்லை என்பது மட்டுமல்ல, கடந்த 5 ஆண்டுகளில் இந்த வழக்குகளை முடக்குவதிலும், மைய அரசு மோடிக்கு துணை நின்றிருக்கிறது என்பதே உண்மை.

எனவே பெயரைக் கூடக் குறிப்பிடாமல், “மரண வியாபாரி’ என்று தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் சோனியா குறிப்பிட்டாரே, அது மட்டும்தான் மோடியின் மீது காங்கிரசு தொடுத்த “அதிபயங்கரத் தாக்குதல்’! இதற்கு மோடி கொடுத்த பதிலடிதான், மோடிக்கும் முகமூடிகளுக்குமிடையிலான உறவை நமக்கு விளக்குகிறது.

“”5 கோடி குஜராத் மக்களை “மரணவியாபாரிகள்’ என்கிறார் சோனியா. அது உண்மையா?” – “”இல்லை.. இல்லை..”

“”சோரபுதீன் ஷேக்கை என்ன செய்ய வேண்டும்?” – “”கொல்ல வேண்டும்.. கொல்ல வேண்டும்”

“”குஜராத்தில் நடக்கக் கூடாத சம்பவங்களெல்லாம் நடந்ததாகச் சொல்கிறார்களே, அது உண்மையா?” – “”இல்லை.. இல்லை”

மேற்கூறியவையெல்லாம், தேர்தல் பிரச்சாரக் கூட்டங்களில் மோடி எழுப்பிய கேள்விகள். அவற்றுக்கு, கூட்டம் ஆரவாரமாக அளித்த பதில்கள். இது போன்றவையெல்லாம் எல்லாக் கூட்டங்களிலும் கட்சித் தொண்டர்கள் போடும் கூச்சல்தானே! என்று கருதிக் குறைத்து மதிப்பிட முடியாது. கூட்டம் அளித்த பதில் என்பது, குஜராத் இந்து உயர்சாதியினரிடம் உறுதியாக நிலவும் பொதுக்கருத்து. குஜராத் இந்து சமூகத்தின் பொது மனோபாவம்.

தன்மீது தொடுக்கப்பட்ட தாக்குதலை, 5 கோடி குஜராத் மக்கள் மீது தொடுக்கப்பட்ட தாக்குதலாக திசைதிருப்புவதில், மோடி எப்படி வெற்றி பெற முடிந்தது? பார்ப்பன எதிர்ப்பு, சுயமரியாதை, சாதிமறுப்பு ஆகியவற்றை உள்ளடக்கமாகக் கொண்டு “தமிழன்’ என்ற சொல்லைப் பெரியார் பயன்படுத்தினாரென்றால், அதன் நேர் எதிரான பொருளில் “குஜராத்தி’ என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறான் மோடி.

2002 தேர்தலின் போதே “இந்து’ என்ற சொல்லை, “குஜராத்தி’ என்ற சொல்லைக் கொண்டு தந்திரமாக மாற்றீடு செய்துவிட்டான் மோடி. 2002 இனப்படுகொலையைத் தொடர்ந்து, உலகமே இந்து பாசிஸ்டுகளைக் காறி உமிழ்ந்தபோது, தனது தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்கு மோடி வைத்த பெயர் “குஜராத் கவுரவ யாத்திரை’. “”கர்வ் சே கஹோ ஹம் ஹிந்து ஹை” என்ற ஆர்.எஸ்.எஸ்.ஸின் முழக்கம், “குஜராத்தி கர்வமாக மாற்றப்பட்டு விட்டது. முஸ்லிம்கள் அந்நியர்கள்’ என்ற உட்கிடையான பொருளைக் கொண்ட இந்த குஜராத்தி இனவாதம், இந்து பாசிச மனோபாவத்தைத் தன் இதயமாகக் கொண்டிருக்கிறது.

“”சோரபுதீன் ஷேக் என்ற கிரிமினலை என்ன செய்யவேண்டும்?” என்று கூட்டத்தைப் பார்த்து மோடி எழுப்பிய கேள்வி

“”முஸ்லிம் = கிரிமினல், முஸ்லிம் = பயங்கரவாதி” என்ற கருத்தை நிறுவுவதை நோக்கமாகக் கொண்டது.

“”கொல்ல வேண்டும்” என்ற கூட்டத்தின் கூச்சல், 2002 இனப்படுகொலைக்கு “சங்கேத மொழி’யில் கூட்டம் வழங்கிய அங்கீகாரம்.

அரசாங்கம், போலீசு, நீதிபதிகள் மட்டுமல்ல, “”மொத்த இந்து சமுதாயமே எங்கள் பின்னால் இருந்தது,” என்று தெகல்கா நிருபரிடம், இந்து பாசிஸ்டு கிரிமினல்கள் அளித்த வாக்குமூலத்தின் பொருள், இதுதான்.

2002 இனப்படுகொலைக்காக குஜராத்தின் இந்துப் பொதுக்கருத்து, கடுகளவும் வருந்தவில்லை, என்றே குஜராத்தின் எல்லா சமூகவியலாளர்களும், குறிப்பிடுகிறார்கள். “கோத்ரா சம்பவம்’ முஸ்லிம்கள் நடத்திய திட்டமிட்ட தாக்குதல், என்று நம்பியதால் உருவான பொதுக்கருத்து அல்ல. “”நாங்கள் ஒன்றும், நடந்ததை நியாயப்படுத்தவில்லை. இருந்தாலும் ஏன் அதையே திரும்பத் திரும்பப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்? முஸ்லிம்கள் மட்டும்தான் இந்த சமூகத்தில் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார்களா? டெல்லி சீக்கியர் படுகொலையின் குற்றவாளிகளைத் தண்டித்து விட்டார்களா?” என்று அடுக்கடுக்காக எதிர்க் கேள்வி கேட்டு, இறுதியில் படுகொலையை நியாயப்படுத்துவதில் வந்து முடிக்கிறார்கள், இந்து நடுத்தர வர்க்கத்தினர். இவர்களில் “மிகவும் நல்லவர்கள்’ என்று கூறப்படுபவர்கள் கூட “”2002ஐ மறந்து விடுங்கள்” என்று அறிவுரை கூறுகிறார்கள். “மறப்பதா? வேண்டாமா? என்பதை பாதிக்கப்பட்ட மக்கள்தான் முடிவு செய்ய முடியும்’ என்ற எளிய நியாயம் கூட உரைக்காத அளவிற்கு, இந்துப் பெரும்பான்மையினர் மத்தியில் அங்கே “சகஜநிலை’ திரும்பியிருக்கிறது.

மறக்க மறுத்தால்? மீண்டும் சகஜ நிலை குலையும். தெகல்காவின் அம்பலப்படுத்தல்கள் வெளியானவுடனே, மீண்டும் ஒரு தாக்குதல் தொடங்கிவிடுமோ? என்று அகதி முகாம்களில் இருந்த முஸ்லிம்கள் அடைந்த அச்சம் இதற்குச் சான்று கூறுகிறது.

இத்தகைய சகஜ நிலையையும் அமைதியையும் நிலைநாட்டியிருப்பதே, இப்போது மோடியின் சாதனையாகி விட்டது.

“”பாதுகாப்பு இல்லாமல், வளர்ச்சி எப்படி இருக்க முடியும்?” என்று கேட்கிறார் மோடி. யாரிடமிருந்து பாதுகாப்பு? என்ற கேள்வியை குஜராத் எழுப்பவில்லை. 2500 பேரைக் கொன்று போட்ட பிறகும், சிறு சலசலப்போ மும்பையில் நடந்ததைப் போன்ற பயங்கரவாத எதிர்த்தாக்குதலோ இல்லாமல், குஜராத் இந்து சமூகத்தை, குறிப்பாக அதன் முதலாளிகளையும், வணிகர்களையும் பாதுகாத்திருக்கிறார் அல்லவா, அந்தப் பாதுகாப்பைத்தான் கூறுகிறார் மோடி!

மறுகாலனியாக்க வளர்ச்சித் திட்டங்களால், நாடே நாலுகால் பாய்ச்சலில் முன்னேறிக் கொண்டிருப்பதாகவும், பயங்கரவாதமும் தீவிரவாதமும்தான் இந்த வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருப்பதாகவும், மன்மோகன் சிங் வழங்குகின்ற சித்திரம், பன்னாட்டு முதலாளிகள் நலனையும், இந்தியத் தரகுமுதலாளிகளின் நலனையுமே பிரதிபலிக்கிறது. மோடியும் அதையேதான் கூறுகிறாரெனினும், குஜராத்தின் குறிப்பான பின்புலத்தில், “ஆளும் வர்க்கத்துக்கு வழங்கப்படும் பாதுகாப்பிலிருந்து, இந்துக்களுக்கு வழங்கப்படும் பாதுகாப்பு பிரிக்கவொண்ணாததாகி விடுகிறது.’ அதாவது, “எது ஆளும் வர்க்கத்தின் நலனோ? அதுதான் இந்துக்களின் நலன் என்ற கருத்து அதன் வர்க்கரீதியான அர்த்தத்திலும், குஜராத் மக்களின் மனதில் பதியவைக்கப் பட்டிருக்கிறது.

“”விமான நிலையத்துக்கே கார்களை அனுப்பி வைத்து, தொழிலதிபர்களை மகாராஜாக்களைப் போல வரவேற்கும் ஒரே முதல்வர், மோடி மட்டும்தான்” என்று கூறி, மோடியின் வெற்றியைக் கொண்டாடினார் ஒரு இந்தியப் பெருமுதலாளி. “”குஜராத் சாதித்திருப்பதையும், சாதிக்கவிருப்பதையும் எஞ்சியுள்ள இந்தியா ஒருக்காலத்திலும் இனி சாதிக்க முடியாது” என்று கூறி மோடியின் வெற்றியைக் கொண்டாடுகிறார்கள், வெளிநாட்டில் குடியேறிய குஜராத்திகள்.

இவர்களின் இந்தக் கொண்டாட்டத்துக்கு அர்த்தமில்லாமல் இல்லை. போராட்டங்களோ எதிர்ப்புகளோ இல்லாமல், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களை நிறுவியிருக்கும் மாநிலம் குஜராத். சி.பொ.ம. சட்டத்தை 2006இல் மைய அரசு கொண்டுவருவதற்கு முன்னர், 2004லேயே குஜராத்தில் அச்சட்டத்தைக் கொண்டு, வந்தவர் மோடி. “அடானி குழுமம்’ என்ற தரகு முதலாளிக்கு, சதுர கெஜம் 50 பைசா விலையில் (சதுர அடி 5 காசு) 33,000 ஏக்கர் நிலத்தை சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலத்துக்காக விற்றிருக்கிறார் மோடி. அதை சதுர கெஜம் 1200 ரூபாய்க்கு விற்று, இந்த நில விற்பனை மூலம் மட்டுமே 20,000 கோடி ரூபாயை இலாபம் ஈட்டியிருக்கிறது அடானி குழுமம். சி.பொ.மண்டலத்தால், வாழ்க்கை இழந்த கூலி விவசாயிகளுக்கோ அங்கே எவ்வித நிவாரணமும் வழங்கப்படுவதில்லை. இந்திய மக்கள்தொகையில் 5% உள்ள குஜராத், இந்திய பங்குச்சந்தையின் 30 சதவீதத்தைக் கையில் வைத்திருக்கிறது. அதே குஜராத் கல்வியிலும், ஆரம்ப மருத்துவத்திலும் பின்தங்கியிருக்கிறது.

சராசரி தனிநபர் வருமானத்தில், குஜராத்திற்கு இந்தியாவிலேயே 4வது இடம். மக்கள் நலத்திட்டங்களுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டிலோ 15வது மாநிலமாக இருக்கிறது குஜராத். 5 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளில் 47% பேர் ஊட்டச்சத்துக் குறைவினால் எடை குறைந்து, சூம்பிக் கிடக்கின்றனர். தொழில் மயமாக்கப்பட்ட மாநிலங்களில், முதல் 3 இடங்களிலேயே குஜராத் தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது. இந்தத் தொழில் மயமாக்கத்தினால் வெளியேற்றப்படும் பழங்குடிகளும் தலித் மக்களும், எவ்வித நிவாரணமும் இல்லாமல் கிராமப்புறங்களிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். “சூப்பர் ஹைவே’க்கள் எனப்படும் சாலைகள் குஜராத்தில் இருக்கின்றன; ஆனால், அந்தச் சாலைகளுக்குச் சுங்கவரி செலுத்தப் பணமில்லாமல், சாலையோரமாக ஒட்டகத்தில் பயணம் போகிறார்கள், மக்கள்.

மறுகாலனியாக்க வளர்ச்சித் திட்டங்களால் தீவிரமடைந்திருக்கும் இத்தகைய ஏற்றத்தாழ்வுகள், சுரண்டப்படும் மக்களிடம் கலக உணர்வைத் “தானே’ தோற்றுவித்து விடுவதில்லை. தேர்தல் ஆதாயத்துக்காகக் கூட, காங்கிரஸ் கட்சி இந்த வர்க்க முரண்பாடுகளை அம்பலப்படுத்துவதில்லை. ஆளும் வர்க்கநலனைப் பேணுவதில் அந்த அளவுக்கு ஒன்றியிருக்கும் பாரதிய ஜனதாகாங்கிரஸ் ஆகிய கட்சிகள் மட்டுமே, அரசியல் அரங்கில் செல்வாக்கு செலுத்துவதால், மக்களின் அரசியல் கண்ணோட்டமும் ஆளும் வர்க்கம் விதிக்கும் வரம்புகளைத் தாண்டுவதில்லை. வர்க்க ஒடுக்குமுறைக்கும் இந்துத்துவ ஒடுக்குமுறைக்கும் இடையிலான உறவுக்கு குஜராத்தில் தெளிவாக அடையாளம் காணத்தக்க பல வேர்கள் உள்ளன.

தொழிற்சங்க இயக்கத்தை முளையிலேயே கருக்கி, முதலாளிகளைத் தம் அறங்காவலர்களாகப் பார்ப்பதற்கு உழைக்கும் மக்களைப் பழக்கிய காந்தியம், வர்க்க ஆதிக்கத்துடன் சாதி ஆதிக்கத்தையும் மறைமுகமாக உறுதிப்படுத்தியது. 1980களில் இடஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராக இந்தியாவிலேயே முதன்முதலாகப் போராட்டம் நடத்திய மாநிலம் குஜராத் என்பதும், அந்தப் போராட்டத்தின் முன்னணித் தலைவர்களில் மோடியும் ஒருவர் என்பதும் அந்த மாநிலத்தில் நிலவும் “சாதி ஆதிக்க’ மனோபாவத்தைப் புரிந்து கொள்ள உதவும் வரலாற்றுச் சான்றுகள். மலம் அள்ள மறுத்த குற்றத்துக்காக, 80களில் தலித்மக்கள் மீது, கட்டுப்பாடாக சமூகப் புறக்கணிப்பு நடத்திய மாநிலமும் குஜராத் தான். “மலம் அள்ளுவதைக் கூட, ஒரு தியானமாகச் செய்யமுடியும்’ என்று மோடி பேச முடிவதற்கான காரணம் இங்கே இருக்கிறது.

அன்று இட ஒதுக்கீட்டு எதிர்ப்பின் தாக்குதல் இலக்காக தலித்துகள். இன்று குஜராத் கவுரவத்தின் தாக்குதல் இலக்காக முஸ்லிம்கள். இதில் தலித்துகளும் பழங்குடி மக்களும் இந்துத்துவத்தின் காலாட்படையாகச் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் புதிய முன்னேற்றம்.

மறுகாலனியாக்க வளர்ச்சியை “உடலாக’வும், இந்துத்துவத்தை அதன் “ஆன்மா’வாகவும் ஒருங்கிணைக்க முடிந்தததில்தான், மோடியின் வெற்றி அடங்கியிருக்கிறது. சந்தைக் கடுங்கோட்பாட்டு வாதமும், மதக் கடுங்கோட்பாட்டு வாதமும் இணையும் புள்ளி இது. தனியார்மய ஆதரவு, தொழில் வளர்ச்சி, பங்குச் சந்தை, சிறு வணிகம் என்று தமது வர்க்க நலனைப் பார்க்கவோ ஏங்கவோ பழகியிருக்கும் குஜராத் சமூகத்தைப் பொருத்தவரை, “மதச்சார்பின்மை’ என்பது அதிக பட்சம் ஒரு அறக் கோட்படாக மட்டுமே இருக்க இயலும்.

ஆனால், மதச்சார்பின்மை என்பது வெறும் அறம் சார்ந்த விழுமியம் அல்ல. அது ஒரு அரசியல் கோட்பாடு. ஜனநாயகத்துக்கான போராட்டங்களின் மூலம் மட்டும்தான், மதச்சார்பின்மையைத் தனது பண்பாடாக ஒரு சமூகம் கிரகித்துக் கொள்ள இயலும். ஆளும் வர்க்க அரசியலிலும், அரசியலற்ற வணிக மனோபாவத்திலும் ஊறப்போடப்பட்ட ஒரு சமூகம், பாசிசத்தைத் தலை வணங்கி ஏற்றுக் கொள்வது தவிர்க்க இயலாதது.

தாராளவாதக் கொள்கை அளிக்கும் நவீன தொழில் வளர்ச்சியும், கல்வியும், பண்பாடும், தாராளவாத (liberal) விழுமியங்களை உருவாக்கி விடுவதில்லை. மாறாக, பழைமைவாதத்தையும், சுயநலத்தையும், ஆணவத்தையும், பாசிசத்தையும் மட்டுமே அவை வளர்க்கின்றன என்பதற்கு குஜராத்தும், குஜராத்தின் பாசிசத்தை டாலர் ஊற்றி வளர்க்கும் வெளிநாட்டில் குடியேறிய இந்தியர்களும், சான்றாக இருக்கிறார்கள்.

மோடியின் முகமூடிப் பிரச்சாரத்தைப் பார்த்து விட்டு, இது, “இந்துத்துவா’ அல்ல “மோடித்துவா’ என்கிறார்கள், சில பத்திரிகையாளர்கள். பாசிசம் தனியொரு கொள்கையாக இருப்பதில்லை. இட்லர், முசோலினி, அத்வானி, மோடி போன்ற பாசிஸ்டுகளின் வழியாகத்தான் அது தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. மோடி முகமூடி வருவதற்கு முன்னால், மோடி ஆணுறை வந்துவிட்டது. அரசு விநியோகிக்கும் ஆணுறைகளில் கூடத் தன்னுடைய படத்தை அச்சிட்டிருக்கிறார் மோடி. கேட்பதற்கே அருவருப்பாகத்தான் இருக்கிறது, எனினும் ஆணுறைகளில் அச்சிடத்தக்க ஆண்மகனாக, குஜராத்தின் இந்துப் பெரும்பான்மை, மோடியைக் கருதியிருக்கிறது என்பது, அதைக் காட்டிலும் அருவருக்கத்தக்கதாக இருக்கிறது.

தெகல்கா நிருபரிடம், “பாபு பஜரங்கி’ என்ற இந்துத்துவக் கொலைகாரன் வியந்து கூறிய சொற்களை இங்கே நினைவு படுத்திக் கொள்ளுங்கள். “”மார்த் ஆத்மி ஹை!” ஆம்பிளைச் சிங்கம்யா! இந்தச் சொல்லின் வழியே தெறிக்கும் பன்முகம் கொண்ட பொருள், “குஜராத்தின் இந்துப் பெரும்பான்மை மோடியைத் தெரிவு செய்தது ஏன்?’ என்பதை விளக்குகிறது.

···

அந்த முகமூடி, மோடிக்கும், குஜராத்தின் இந்துப் பெரும்பான்மைக்கும் இடையே ஏற்படுத்தியிருந்த “வலிமையான பிணைப்பின்’ பொருளும் விளங்குகிறது.
· மருதையன்

நன்றி : புதிய கலாச்சாரம்

‘கண்ணை மறைக்கும் காவிப் புழுதி’

 

 

 

 
 
பார்ப்பன இந்து மதவெறிக்கு எதிராகக் கருத்திலும் களத்திலும் போராடுவோம் !

 

இசுலாமிய-கிறித்தவ மக்களை எதிரிகளாகச் சித்திரித்து ஆர்.எஸ்.எஸ்.கும்பல் நடத்தும் மதக்கலவரங்களுக்கு அவதூறுக்ளே மூலப் பொருளாக விளங்குகின்றன. வாழ்க்கை , பண்பாடு, கல்வி, வரலாறு, பொருளாதாரம், அரசியல், பொழுதுபோக்கு, மொழி என அனைதுக் துறைகளிலும் சிறுபான்மை மத மக்களை வெறுக்கும் அண்ணம் இவை பிரச்சாரம் செய்யப்படுகின்றன. முசுலீம்கள் மீதான துவேசம் என்பதைச் தவிர்த்துவிட்டுப் பார்த்தால் ஆர்.எஸ்.எஸ்- இன் பண்பாட்டு விழுமியங்கள் அனைத்தோடும் காங்கிரசு – போலிக் கம்யூனிஸ்டுகள் – திராவிடக் கட்சிகள் தமிழன ஆர்வலர்கள் ஆகிய சகல பிரிவினடும் வெவ்வேறு அளவில் ஒன்றுபடுகின்றனர். இதுவே இந்து மதவெறியர்களின் பலமாக இருக்கிறது. இத்தகைய அவதூறுகளை பெரும்பான்மை மக்களின் கருத்தாக இயல்பாக மாற்ற முடிகிறது.

 

‘புரட்சி கலைஞர்’ விஜயகாந்த் இந்து முன்னணியின் பிரச்சாரத்தையே வசனமாகப் பேசுவதும், விடுதலைப் புலிகளும் அவர்களது ஆதரவளரான பழ.நெடுமாறனும் சிவசேனா பால் தாக்கரேயோடு உறவாடுவதும், இப்போது பழ.நெடுமாரனுடன் இணைந்திருக்கும் சுப.வீரபாண்டியன் ‘அர்த்தமுள்ள இந்து மதம்’ எழுதிய கண்ணதாசனையும் ‘நம்மாளு’ என்று போற்றுவதும், கருணாநிதியும் – ஜெயலலிதாவும் போட்டிக் கொண்டு இந்து முன்னணி இராம.கோபாலனைத்தாஜா செய்வதும் , வேத காலத்தையும் விவேகானந்தரையும் போற்றும் ஈ.எம்.எஸ். நம்பூதிரிபாடும், கம்பராமயணமே எனக்குப் பிடித்த நூலென்று புல்லரிக்கும் நல்லகண்ணுவும், பா.ஜ.க.வின் அக்கிரகாரத்திற்க்குள் இருந்து கொண்டே சேரி விடுதலை பேசும் திருமாவளவனும்,கிருஷ்ணசாமியும் – தலித் பத்திரிகையும், பா.ஜ.க அரசுக்காக உயிரைக் கொடுக்கவும் தயாராக இருக்கும் ‘புரட்சி புயக்’ வை.கோவும், வாஜ்பாயி மந்திரி பதவி கொடுத்தால் பூணுல் போடவும் தயாராக இருக்கும் பா.ம.க.ராமதாசும்-இப்படிப் பார்ப்பன இந்து மதத்தின் அரசியலையும் பண்பாட்டையும் , நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் ஆதரிப்போர் பலர் இருக்கின்றனர்.

 

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு வரையிலும் கூடத் தீவிர ஆர்.எஸ்.எஸ். எதிர்ப்புச் சவடால் அடித்தவர்கள் இப்போது இவ்வாறு மாறியிருப்பதை வெறும் அரசியல் சந்தர்ப்பவாதம் என்று மட்டும் மதிப்பிடக் கூடாது, தாங்கள் இவ்வாறு இந்துத்துவத்தை அரசியல் ரீதியாகவோ , பண்பாட்டு ரீதியாகவோ ஆதரித்தாலும் தங்களது வாங்கு வங்கியும் ஆதரவாளர்களும் தம்மை விடு விலகிவிட மாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கை இவர்களுகு இருக்கிறது, இந்தத் ‘துணிச்சலுக்குக் காரணம் உண்டு. இந்தியப் பண்பாடு , தமிழ்ப் பண்பாடு ஆகியவற்றில் நீக்கமற விரவியிருக்கும் பார்ப்பனீய விழுமியங்களை எதிர்த்த போராட்டத்தினூடாக இவர்கள் தங்களது அடித்தளத்தை உருவாக்கிக் கொள்ளவில்லை. சாதியம் , இனவாதம் உள்ளிட்ட இந்துத்துவக் க்றை படிந்த பண்பாட்டுடனும் கண்ணோட்டங்களுடனும் நிலவிவரும் சமூக அடித்தளத்தின் மீது ஏறி நின்று ஆர்.எஸ்.எஸ். எதிர்ப்புச் சவடால் அடித்தார்கள். இப்போது அதே அடித்தளத்தின் மீது ஏறி நின்று பா.ஜ.கா விடன் கை குலுக்குகிறார்கள்.

 

இந்தியாவின் மதச்சார்பற்ற அரசியலின் தலைமைச் சக்திகள் எனப்படுவோர் இப்படி இருப்பது திடீரென்று ஏற்பட்ட விபத்தல்ல. வெள்ளையர் காலந்தொட்டே காந்தி, திலகர், பாரதி போன்றோர் இப்படித்தான் இருந்தனர். இத்தகைய அரசியல் நிகழ்ச்சிப் போக்கு ஆர்.எஸ்.எஸ். கும்பலுக்கு எத்தகைய ஆதரவான சூழ்நிலையை உருவாக்கியிருக்கும் என்பதை வாசகர்கள் புரிந்து கொள்ளலாம். அரசியல் துறையே இப்படி இந்துமயமாக மாறியிருக்கும் போது, இலக்கியம், இசை, பத்திரிகைகள் , திரைப்படம், தொலைக்காட்சிகள் எப்படி இருக்கும் என்பதை விளக்கத் தேவையில்லை. எனவே, ஆர்.எஸ்.எஸ் உருவாக்கிப் பிரச்சாரம் செய்யும் அவதூறுகள் அவர்களிடமிருந்து மட்டும் தான் கிளப்ப வேண்டும் என்பதில்லை. நீங்கள் எதிர்பாராத ஏதாவது ஒரு திசையிலிருந்தும் அந்த அவதூறுகள் வரும்.

 

இந்நூலில் இடம்பெற்றுள்ள அவதூறுகளோடு ஆர்.எஸ்.எஸ். இன் பொய்ப் பட்டியல் முடிந்துவிட்டதா என்றால் இல்லை. இவற்றுக்கு முடிவேதுமில்லை. காலம், இடம், பிரச்சினை சார்ந்து புதிய பொய்கள், புதிய வடிவில் கொட்டப்படும். ஆயினும் எத்தகைய அவதூறுகளையும் இனங்கண்டு, பரிசீலித்து, ஆய்வு செய்து, உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கும் நம்பிக்கையை இந்நூல் உங்களுக்கு அளிக்கும்.

 

தற்போது பள்ளி கல்வித் திட்டத்தில் வரலாற்றைத் திருத்தும் கரசேவையினை இந்து மதவெறியர்கள் பகிரங்கமாக ஆரம்பித்து விட்டனர். இதை எதிர்க்கும் ‘மதச் சார்பற்ற’ எதிர்க்கட்சிகளோ பாராளுமன்றத்தில் ஒப்பாரி வைக்கின்றனர். இத்தகைய பாராளுமன்ற பஜனைகள் மூலம் அவர்களை வீழ்த்த முடியாது; வீதியில் இறங்கி மக்களை அரசியல் படுத்தி, அணி திரட்டி இந்து மதவெறியர்களுடன் நேரடிச் சம்ர் புரிவதன் மூலமே வேரறுக்க முடியும். இத்தகைய புரட்சிகர அரசியல் நடைமுறையை 90-ஆம் ஆண்டின் முழுவதும் – திருவரங்கம் கருவறை நுழைவுப் போராட்டம் முதல் தமிழ் மக்கள் இசை விழா வரை – பல்வேறு வடிவங்களில் செயல்படுத்தி வருகின்றன மக்கள் கலை இலக்கியக் கழகமும் அதன் தோழமை அமைப்புகளும். பார்ப்பனியத்தின் பண்பாட்டு ஆக்கிரமிப்புக்கு எதிரான போர் முழக்கமான தமிழ் மக்கள் இசை விழாவின் ஒன்பதாம் ஆண்டில் இந்நூல் வெளியிடப்படுவது அத்தகைய போராட்டங்கள் தொடருவதற்கு வலுச் சேர்க்கும் என்று கருதுகிறோம்.

 

புதிய கலாச்சாரம் இதழில் 1999 முதல் 2001 வரை வெளிவந்த தொடர் கட்டுரைகளின் தொகுப்பே இந்நூல். “பால் பவுடருக்காக மதம் மாறுவது குற்றமா?” என்ற கட்டுரையும், “கிரிகெட் – பாகிஸ்தானுக்குக் கை தட்டுபவன் பயங்கரவாதியா?” என்ற கட்டுரையும் வேறு சந்தர்ப்பங்களில் புதிய கலாச்சாரத்தில் வெளிவந்தவை.

 

அடுத்து வாசகர்களும் தோழர்களும் செய்ய வேண்டிய முக்கியமான பணி ஒன்றிருக்கிறது. இந்து மதவெறியர்களின் இத்தகைய அவதூறுகளை எங்கெல்லாம் காண்கிறோமோ – திரைப்படம், நாவல் , கவிதை, பத்திரிகை , வானொலி – வானொளி நிகழ்ச்சிகள் – அங்கெல்லாம் அவற்றினை முறியடிக்க வேண்டும். துண்டறிக்கை, சுவரெழுத்து, சுவரெட்டி, கடிதம், நேரடி விவாதம் போன்ற வடிவங்களில் மக்களிடம் உண்மையைக் கொண்டு செல்ல வேண்டும். அவதூறுகளை மூலதனமாக வைத்து இந்து முண்னணி – ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பல் நடத்தும் அனைத்து நிகழ்ச்சிகளிலும் மேற்கண்ட முறைகளில் தலையிட வேண்டும்.

 

இத்தகைய போர்க்குணமிக்க – செயலூக்கம் நிறைந்த முயற்சிகளினூடாகத்தான் இந்து மதவெறியின் பிடியிலிருந்து நாட்டையும் – மக்களையும் விடுவிக்க முடியும். இந்து மதவெறி பாசிஸ்டுகளுக்கு எதிரான போராட்டத்திற்கு இந்நூல் ஒரு கருத்தியல் ஆயுதமாகப் பயன்பட வேண்டும் என்பதே எமது விருப்பம்.

 

ஆசிரியர் குழு,
புதிய கலாச்சாரம்.

 

வெளியீடு
புதிய கலாச்சாரம்
16,முல்லைநகர் வணிக வளாகம்,
2-வது நிழற்சாலை,அசோக் நகர்,
சென்னை – 600 083.

 

‘வினை’யகர் சதுர்த்தி!!

பெரும்பாலான வீதி முனைகளில் இருட்டின் துணையுடன் ஒன்னுக்கடிக்கக் கூடிய வாய்ப்பான இடங்கள் அமைந்திருக்கும். பாதசாரிகளின் ‘ஒன்னாம்’ நம்பர் அவசரத் தேவைகளுக்கு உடனடித் நிவாரணமாக அமைபவை இத்தகைய முனைகளே. மூத்திரச் சந்துகளை விட இந்த தெரு முனைகள் சுகாதாரமானவை, பாதுகாப்பானவையாகும் என்பது இவற்றின் பிரபல்யத்திற்கான காரணமாக அமைகின்றன. அப்படியான மூத்திர முக்குகளையெல்லாம் திட்டமிட்டு ஆக்கிரமித்து விநாயகர் சதுர்த்தி என்ற பெயரில் விநாயகனின் சிலையை வைக்கும் அபாயகரமான கலாச்சாரம் தமிழ்நாட்டில் பெருகி வருகிறது. இது தமிழகத்து ஆண்களின் உயிர்நாடியில் கை வைக்கும் ஒரு அத்துமீறல் என்பதாகவே நான் உணர்கிறேன்.

அத்தகையதொரு மூத்திர உரிமையை மீறிய விநாயகனின் சிலை ஒன்றை கே கே நகரில் பார்த்தேன். அந்த வினை தீர்க்கும் வினாயகர் சிலைக்குப் பின்னே ‘முஸ்லீம்களுக்கு சலுகை இந்துக்களுக்கு ஒன்றுமில்லையா’ என்ற வினையான வாசகம் வக்கிரமாய் சிரிக்கிறது. உபயம், காவி பயங்கரவாத கட்சிகளில் ஒன்றான இந்து மக்கள் கட்சி. பெரும்பான்மை இந்து உழைக்கும் மக்கள் தெரு முனைகளில் ஒன்னுக்கடிக்கும் உரிமையை சிலை வைத்து தடுத்துள்ளதைத்தான் இப்படிச் சொல்கிறார்களோ என்று மனதில் எழுந்த சிறு ஐய்யத்தை முஸ்லீம் என்ற வார்த்தை களைத்தது. இது வேறு ஏதோவொரு பிரச்சினை என்று புரிந்தது. ஆனால், ‘இந்துக்களுக்கு ஒன்றுமில்லையா’ என்பதன் பொருள் மட்டும் புரியாமலேயே குழப்பியது. யாராவது விளக்கினால் தேவலாம் என்றும் தோன்றியது. இத்துடன் இன்னொரு கிளைக் கேள்வி எழுந்தது அது இந்த பதிவின் கடைசியில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

மல்லாக்கப் படுத்து விட்டத்த பாத்தா எவ்வளவு சுகமா இருக்கு… ம்… அதுவும் கால விரிச்சுப் படுத்தா எவ்வளவு காத்தோட்டம்..

எனக்கும், சச்சார் கமிட்டியில் அறிக்கை எழுதியவருக்கும் தெரிந்த வரையில் இந்தியாவிலேயே ஏழ்மையான, வறிய, பின் தங்கிய, வாய்ப்புகள் மறுக்கப்பட்ட பிரிவினர் தாழ்த்தப்பட்டவர்களும், முஸ்லீம்களும்தான், இந்துக்களல்ல எனும் போது இந்துக்கள் என்று குறிப்பிட்டு வினாயகனுக்கு பின்னே ஒளிரும் இந்த வாசகங்கள் வன்மம் நிறைந்தவையாகத்தான் தோன்றுகின்றன.

தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் இந்துக்கள்தான் என்று வினாயகன் சிலை வைத்தவர்கள் சொல்லக் கூடுமோ என்று ஒரு சிறு எண்ணம் தோன்றியது. ஆனால், அவர்களும் இந்துக்கள்தான் எனில் ஏன் கோயிலுக்குள் விடுவதில்லை, கோயில் மரியாதைகளை அவர்களுக்குக் கொடுப்பதில்லை, அவர்களுக்கு ஏன் பலரும் வீடு வாடகைக்குக் கொடுப்பதில்லை, அவர்களுடன் திருமணம் பந்தம் ஏன் வைத்துக் கொள்வதில்லை, சாதிப் பெருமிதம் என்று காட்டிக் கொள்ள பூனூல், நாமம் என்று தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு ஏன் எதுவும் இல்லை, மாட்டு மாமிசம் சாப்பிட்டால் ஏன் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் பிற சாதி இந்துக்களால் தாக்கப்படுகிறார்கள், அவர்கள் மீது நாடு முழுவதும் நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக சாதி வெறி தாக்குதல் நடத்தப்படுவதை இதே ‘இந்து’க்களின் கட்சிகள் ஏன் கண்டு கொள்வதேயில்லை என்று பல கேள்விகள் மூளையை சல்லடையாகத் துளைத்தன.

இவற்றுக்கு கிடைத்த ஒரே விடை இந்துக்கள், கடவுள் என்ற பெயரில் இந்த கட்சிகள் நடத்துவதெல்லாம் மதவெறி பிரச்சாரம் மட்டுமே என்பதே ஆகும்.

ங் கொய்யால குப்புறக் கவுத்திடாய்ங்களே….
  

இந்தக் கட்சிகளை விட வன்மம் நிறைந்தவையாக உள்ளன வினாயகனின் பெயரில் நடைபெறும் இந்த மதவெறி அரசியலை, எவன் இழவு கொட்டினால் எனக்கென்ன என் வீட்டில் இனிப்பு சேவு கிடைக்கிறதா போதும் என்று கண்டுகொள்ளாமல் இருந்துவிட்டு வினாயகனை மட்டும் வாழ்த்தும் படித்த, நுண்ணறிவு நிரம்பிய சிலரின் நடவடிக்கைகள்.

இவர்கள் வழிபடும் ஒரு கடவுளின் பெயரால் நடக்கும் மதவெறி அயோக்கியத்தனத்தை எதிர்த்து குரல் கொடுக்க ஞாபகமாக மறந்துவிடும் இவர்களை என்னவென்று சொல்ல? இவர்கள் வழிபடும் வினாயகனை அவமானப்படுத்தி வினாயகன் என்றால் ஒரு மதவெறி, ரத்தவெறி பிடித்த மிருகம் என்ற பிம்பத்தை உருவாக்கும் காவி பயங்கரவாத கட்சிகளின் மேல் பக்தர்களின் கோபம் திரும்பவதில்லையே ஏன்?

இந்தக் கேள்விகளால் வறட்சியுற்ற எனது மூளை அடுத்த டாபிகிற்க்கு வேகமாக தாவ எத்தணித்தது. துரதிருஷ்டவசமாக அதுவும் இந்துக்கள் பற்றியதாகவே அமைந்துவிட்டது. இதோ அடுத்த டாபிக்…

இந்துக்கள் என்றால் யார் என்பது குறித்தும், மத நல்லிணக்கத்தின் சாத்தியக்கூறு குறித்தும் தோ. பரமசிவன் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்க்கலாம். (நன்றி: நறும்புனல்)

(தோ. பரமசிவன்)
”இந்து” என்ற சொல் சமய ஆதிக்கச் சொல்லாக மட்டுமின்றி அரசியல் ஆதிக்கச் சொல்லாக வளர்ந்திருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்து என்பவன் யார்? இந்தியச் அரசியல் சட்டப்பிரிவுகள் “இந்து” என்ற சொல்லாடலுக்கு நேரிடையான வரவிலக்கணத்தை தரவில்லை..என்பது தான் இந்து என்ற சொல்லாடலை வைத்துப் பிழைக்கும் இந்துத்வவாதிகளுக்கு வசதியாகப் போய்விட்டது.ஆகவே இந்து என்ற சொல்லாடலுக்கு அரசியல் சட்டம் நேரிடையான விளக்கம் தரவேண்டும்..அந்தச் சொல் பல்வேறு சமயஙகளையும், நம்பிக்கைகளையும், வழிபாட்டு நெறிகளையும் குறிக்கும் சொல் என்பதால் வெவ்வேறு சமயங்களுக்குமான வரம்புகளை நெறிப்படுத்தி சட்டமாக்க வேண்டும்.அதுவரை சமய நல்லிணக்கம் என்பது சமயச் சிந்தனையாளர்களின் கனவாவே இருக்க முடியும்…”

(மூத்திர தெருமுனைகளை ஆக்கிரமித்த குற்றத்திற்காக அடித்து நொறுக்கப்பட்ட விநாயகன்)

(கிளைக் கேள்வி: மூத்திர முக்குகளை ஆக்கிரமித்து உரிமைமீறலில் ஈடுப்பட்டுள்ள வினாயகனை மூத்திரச் சந்தில் வைத்து அடித்து நொறுக்குவதுதானே தர்க்க(லாஜிக்கல்)ரீதியாக சரியாக இருக்கும்? ஏன் கடலில் கொண்டு போய் அடித்து நொறுக்குகிறார்கள்?)

இப்படிக்கு,
மூத்திரச் சந்து முனிசாமி

பதிந்தவர்
அசுரன்

நன்றி : அசுரன்